دولوکستین

دولوکستین دارویی از خانواده مهارکننده‌های بازجذب سروتونین-نوراپی‌نفرین (SNRI) است و در ایران با نام‌های دلوکستین و سیمبالتا نیز شناخته می‌شود. این دارو با بالا بردن میزان در دسترس دو انتقال‌دهنده عصبی سروتونین و نوراپی‌نفرین در مغز و نخاع عمل می‌کند؛ از یک‌سو بر خلق اثر می‌گذارد و از سوی دیگر مسیرهای طبیعی بازدارنده درد در بدن را تقویت می‌کند. به همین دلیل هم در اختلال‌های خلقی و اضطرابی و هم در برخی دردهای مزمن عصبی و اسکلتی-عضلانی کاربرد دارد. شکل دارویی آن کپسولی با پوشش ویژه است که باید کامل بلعیده شود، و شروع اثر آن معمولاً تدریجی است و به چند هفته مصرف منظم نیاز دارد.

دولوکستین را طبق برنامه‌ای که پزشک تعیین کرده مصرف کنید؛ این دارو معمولاً یک‌بار در روز و ترجیحاً در ساعتی مشخص خورده می‌شود تا سطح آن در بدن یکنواخت بماند. کپسول باید کامل و همراه کمی آب بلعیده شود؛ آن را نجوید، خرد نکنید یا باز نکنید، چون پوشش ویژه آن از تخریب دارو در معده اسیدی جلوگیری می‌کند و شکستنش هم اثر درمانی را کم می‌کند و هم احتمال ناراحتی معده را بالا می‌برد. مصرف همراه غذا در برخی افراد از بروز تهوع می‌کاهد. اثر این دارو بر خلق و اضطراب معمولاً تدریجی است و ممکن است چند هفته طول بکشد تا کاملاً حس شود؛ پس حتی اگر در روزهای نخست بهبودی محسوسی نبود، مصرف را خودسرانه قطع نکنید. کاهش دوز یا پایان درمان، به‌ویژه پس از مدتی مصرف منظم، باید همیشه به‌تدریج و با هماهنگی پزشک انجام شود تا از علائم ناخوشایند قطع دارو پیشگیری شود.

دولوکستین با چند گروه دارویی تداخل مهمی دارد. مصرف هم‌زمان با داروهای مهارکننده مونوآمین‌اکسیداز (MAOI) قطعاً ممنوع است و باید فاصله زمانی کافی میان قطع یکی و آغاز دیگری رعایت شود، زیرا خطر سندرم سروتونین -وضعیتی جدی همراه با تب، تپش قلب، لرزش و بی‌قراری شدید- وجود دارد. ترکیب با سایر داروهای سروتونرژیک مانند سایر ضدافسردگی‌ها، تریپتان‌های میگرن، ترامادول یا لیتیوم نیز همین خطر را بالا می‌برد. مصرف هم‌زمان با آسپرین، دیگر ضدالتهاب‌های غیراستروئیدی (NSAID) یا رقیق‌کننده‌های خون مانند وارفارین می‌تواند احتمال خونریزی را افزایش دهد. الکل هم خطر آسیب کبدی و خواب‌آلودگی ناشی از این دارو را بیشتر می‌کند. به همین دلیل، فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و گیاهان دارویی مصرفی‌تان را به پزشک و داروساز بگویید.