سیتالوپرام

سیتالوپرام (Citalopram) دارویی ضدافسردگی از گروه مهارکننده‌های اختصاصی بازجذب سروتونین (SSRI) است. این دارو با جلوگیری از بازجذب سروتونین در سلول‌های عصبی، میزان این مادهٔ پیام‌رسان را در مغز افزایش می‌دهد و به این ترتیب به تنظیم خلق‌وخو کمک می‌کند. اثر آن فوری نیست و معمولاً چند هفته طول می‌کشد تا بهبود واقعی احساس شود. سیتالوپرام در ایران با نام‌های تجاری گوناگونی از جمله سیپرام و سیتالوپرام عرضه می‌شود و به دو شکل قرص و قطرهٔ خوراکی در دسترس است.

سیتالوپرام معمولاً یک‌بار در روز، همراه یا بدون غذا، مصرف می‌شود و بهتر است هر روز در ساعتی مشخص خورده شود تا اثرش پایدار بماند. اگر از شکل قطره استفاده می‌کنید، مقدار مصرف را دقیقاً با قطره‌چکان یا وسیلهٔ اندازه‌گیری همراه دارو و طبق دستور پزشک تنظیم کنید. بهبود واقعی خلق‌وخو معمولاً فوری نیست و ممکن است چند هفته طول بکشد؛ پس حتی اگر در روزهای نخست تغییر چندانی حس نکردید، بدون مشورت با پزشک مصرف را قطع نکنید. قطع ناگهانی این دارو، به‌خصوص پس از مصرف طولانی‌مدت، می‌تواند علائمی مانند سرگیجه یا بی‌قراری ایجاد کند؛ بنابراین هرگونه تغییر دوز یا قطع دارو باید تدریجی و طبق برنامه‌ای باشد که پزشک یا داروساز مشخص می‌کند.

سیتالوپرام با چند دستهٔ دارو تداخل مهم دارد. مصرف هم‌زمان آن با مهارکننده‌های مونوآمین‌اکسیداز به‌شدت خطرناک و ممنوع است؛ برای جابه‌جایی بین این دو گروه دارو، باید فاصلهٔ زمانی کافی رعایت شود. ترکیب با سایر داروهای اثرگذار بر سروتونین، مانند دیگر ضدافسردگی‌ها، ترامادول یا داروهای میگرن خانوادهٔ تریپتان، نیز می‌تواند خطر سندروم سروتونین را بالا ببرد. از طرفی، چون خود سیتالوپرام می‌تواند بر ریتم قلب اثر بگذارد، مصرف هم‌زمان با داروهایی که فاصلهٔ QT را طولانی می‌کنند (مانند برخی داروهای ضدآریتمی، ضدروان‌پریشی یا برخی آنتی‌بیوتیک‌ها) نیازمند احتیاط ویژه و نظر پزشک است. هم‌چنین مصرف هم‌زمان با آسپرین، ضدالتهاب‌های غیراستروئیدی یا رقیق‌کننده‌های خون می‌تواند خطر خون‌ریزی را افزایش دهد، و بهتر است در دوران درمان مصرف الکل نیز محدود شود. به همین دلیل، فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و گیاهان دارویی مصرفی‌ات را حتماً به پزشک و داروسازت بگو.