کلفکتانت

کلفکتانت سورفاکتانتِ طبیعیِ ریوی است که از عصارهٔ ریهٔ گوساله به دست می‌آید و از فسفولیپیدها، چربی‌های خنثی و پروتئین‌های اختصاصیِ سورفاکتانت تشکیل شده است. در نوزادانِ بسیار نارس، ریه هنوز به‌اندازهٔ کافی سورفاکتانتِ طبیعی تولید نکرده است و همین کمبود باعث می‌شود کیسه‌های هواییِ ریه در پایانِ هر بازدم به‌هم بچسبند و تنفس دشوار شود؛ به این وضعیت «سندرمِ دیسترسِ تنفسیِ نوزادان» گفته می‌شود. کلفکتانت با کاهشِ کششِ سطحی در این کیسه‌های هوایی، از فروریختنِ آن‌ها جلوگیری می‌کند و به بازماندنِ ریه در طولِ چرخهٔ تنفس کمک می‌کند. این دارو مستقیماً و از راهِ لولهٔ داخلِ نای وارد ریهٔ نوزاد می‌شود، نه از راهِ خون یا خوراکی. هدفِ اصلیِ آن، بهبودِ اکسیژن‌رسانی و کاهشِ شدتِ حمایتِ تنفسیِ موردنیازِ نوزاد است.

کلفکتانت هرگز در خانه یا به‌صورتِ خوراکی مصرف نمی‌شود؛ این دارو فقط در بیمارستان و از راهِ لولهٔ داخلِ نای، همان لولهٔ تنفسیِ نوزاد، توسط پزشک یا پرستارِ مجربِ بخشِ مراقبتِ ویژهٔ نوزادان تجویز می‌شود. معمولاً دارو طیِ چند نوبتِ کوتاه و در چند وضعیتِ مختلفِ بدنِ نوزاد تزریق می‌شود تا در سراسرِ ریه به‌طور یکنواخت پخش شود. زمان‌بندیِ تجویز — چه بلافاصله پس از تولد برایِ پیشگیری و چه پس از بروزِ علائمِ دیسترسِ تنفسی برایِ درمان — و نیز تعدادِ نوبت‌های تکرار، کاملاً بر اساسِ وضعیتِ بالینیِ نوزاد و به تشخیصِ تیمِ نوزادان تعیین می‌شود. خانواده در اجرایِ این فرایند نقشی ندارد، اما می‌تواند دلیلِ هر تصمیم و روندِ درمان را از تیمِ درمانی جویا شود.

کلفکتانت به دلیلِ مصرفِ موضعی و مستقیم در ریه، تداخلِ داروییِ شناخته‌شده و قابل‌توجهی با داروهای خوراکی یا تزریقیِ رایج ندارد و موضوعِ تداخل با غذا یا الکل نیز دربارهٔ آن مطرح نیست. با این حال، تیمِ درمانی باید از تمامیِ داروها، مایع‌درمانی‌ها و حمایت‌های تنفسیِ دیگری که هم‌زمان برایِ نوزاد انجام می‌شود آگاه باشد تا برنامهٔ درمانی را هماهنگ کند؛ به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مایع‌درمانی‌هایی که نوزاد دریافت می‌کند باید همیشه در پروندهٔ درمانیِ او ثبت و در اختیارِ پزشک و داروساز باشد.