بوپروپیون

بوپروپیون از دستهٔ داروهای ضدافسردگیِ غیرمعمول (Atypical Antidepressant) است و برخلافِ اکثرِ ضدافسردگی‌های رایج که بر سروتونین اثر می‌گذارند، عمدتاً بر بازجذبِ نوراپی‌نفرین و دوپامین در مغز عمل می‌کند؛ به همین دلیل آن را در گروهِ مهارکننده‌های بازجذبِ نوراپی‌نفرین-دوپامین (Norepinephrine-Dopamine Reuptake Inhibitor) نیز طبقه‌بندی می‌کنند. همین تفاوتِ مکانیسم باعث می‌شود این دارو معمولاً خواب‌آلودگی، افزایشِ وزن یا کاهشِ چشمگیرِ میلِ جنسی ایجاد نکند که در بسیاری از ضدافسردگی‌های دیگر دیده می‌شود. هدفِ اصلیِ بوپروپیون بهبودِ خلق‌وخو در افسردگیِ اساسی و کاهشِ ولعِ نیکوتین در برنامهٔ ترکِ سیگار است. اثرِ آن بر خلق‌وخو تدریجی است و معمولاً چند هفته مصرفِ منظم طول می‌کشد تا نتیجه به‌طورِ کامل آشکار شود.

بوپروپیون را می‌توان با یا بدونِ غذا مصرف کرد، هرچند خوردنِ آن همراه با غذا می‌تواند احتمالِ تهوع را کم کند. قرص را کامل و بدونِ خرد کردن یا نصف کردن ببلعید، مگر پزشک یا داروساز طورِ دیگری گفته باشد؛ خرد کردنِ برخی از اشکالِ آهسته‌رهشِ این دارو می‌تواند سببِ ورودِ ناگهانیِ آن به بدن و افزایشِ خطرِ تشنج شود. برایِ کاهشِ احتمالِ بی‌خوابی، معمولاً بهتر است دارو در ساعاتِ ابتداییِ روز مصرف شود، اما زمان‌بندیِ دقیق را پزشک مشخص می‌کند. مصرفِ منظم و در ساعتِ ثابتِ هر روز به اثربخشیِ بهترِ دارو کمک می‌کند و بهتر است بدونِ مشورتِ پزشک، مصرفِ آن ناگهان قطع نشود. مقدار و طولِ دورهٔ مصرف را فقط پزشکِ معالج بر اساسِ شرایطِ شما تعیین می‌کند.

بوپروپیون نباید هم‌زمان با مهارکننده‌های مونوآمین‌اکسیداز یا تا دو هفته پس از قطعِ آن‌ها مصرف شود، زیرا خطرِ افزایشِ خطرناکِ فشارِ خون را در پی دارد. مصرفِ هم‌زمان با سایرِ داروهایی که آستانهٔ تشنج را پایین می‌آورند، مانندِ برخی ضدافسردگی‌ها، ضدروان‌پریشی‌ها یا تئوفیلین، و نیز مصرفِ الکل، خطرِ تشنج را بیشتر می‌کند. بوپروپیون همچنین می‌تواند سطحِ خونیِ برخی داروهای دیگر از جمله برخی بتابلوکرها و ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای را تغییر دهد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هر تداخلِ احتمالی پیش از شروعِ درمان بررسی شود.