بوپروپیون

بوپروپیون یک داروی ضدافسردگی از ردهٔ آمینوکتون‌هاست که ساختار و مکانیسمی متفاوت از ضدافسردگی‌های رایج‌تر، مانند مهارکننده‌های بازجذبِ سروتونین، دارد. این دارو عمدتاً با مهارِ بازجذبِ نوراپی‌نفرین و دوپامین در مغز عمل می‌کند و به تعدیلِ خلق‌وخو کمک می‌کند. از آن برای درمانِ افسردگیِ اساسی و همچنین به‌عنوانِ کمک‌درمانی برای ترکِ سیگار استفاده می‌شود. بوپروپیون معمولاً کمتر از بسیاری از ضدافسردگی‌های دیگر باعثِ خواب‌آلودگی، افزایشِ وزن یا اختلالِ جنسی می‌شود، اما در عوض نیازمندِ توجهِ ویژه به خطرِ تشنج است.

بوپروپیون را دقیقاً طبقِ زمان‌بندیِ تعیین‌شده توسطِ پزشک مصرف کنید؛ برخی اشکالِ آن بهتر است همراه با غذا خورده شوند تا احتمالِ ناراحتیِ گوارشی یا سردرد کمتر شود. اگر شکلِ آهسته‌رهش برایتان تجویز شده، قرص را کامل ببلعید و خرد یا نصف نکنید، مگر پزشک یا داروساز به‌گونه‌ای دیگر گفته باشد. اثرِ ضدافسردگیِ این دارو معمولاً پس از چند هفته مصرفِ منظم نمایان می‌شود؛ بنابراین حتی اگر بهبودی را فوری حس نکردید، مصرف را بدونِ هماهنگی با پزشک قطع نکنید، چون قطعِ ناگهانی می‌تواند نشانه‌ها را برگرداند یا واکنشِ ترکِ دارو ایجاد کند. مقدار و برنامهٔ دقیقِ مصرف را فقط پزشکِ شما بر اساسِ وضعیت‌تان مشخص می‌کند.

بوپروپیون مصرفِ هم‌زمان با مهارکننده‌های مونوآمین‌اکسیداز را برنمی‌تابد و باید حداقل دو هفته پس از قطعِ این داروها شروع شود. این دارو همچنین ممکن است با سایرِ داروهایی که خطرِ تشنج را افزایش می‌دهند، مانند برخی داروهای ضدروان‌پریشی یا برخی مسکن‌های قوی، تداخل داشته باشد. اگر هم‌زمان از جایگزین‌های نیکوتین مانند آدامس یا چسبِ نیکوتین برای ترکِ سیگار استفاده می‌کنید، احتمالِ افزایشِ فشارِ خون وجود دارد و باید تحتِ نظرِ پزشک باشد. مصرفِ الکل نیز می‌تواند خطرِ تشنج را در طولِ درمان با این دارو بیشتر کند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ دارویی‌ای را که مصرف می‌کنید، حتماً به پزشک و داروسازِ خود بگویید.