بیوتین

بیوتین که با نامِ ویتامین B7 نیز شناخته می‌شود، یکی از ویتامین‌های محلول در آب از خانوادهٔ ویتامین‌های گروهِ B است. این ویتامین در بدن نقشِ یک کوآنزیم دارد؛ یعنی به چند آنزیمِ کلیدی کمک می‌کند تا چربی، قند و برخی اسیدهای آمینه برای تأمینِ انرژی و ساختنِ موادِ ضروریِ بدن پردازش شوند. همین نقش، بیوتین را برای سلامتِ پوست، مو، ناخن و سیستمِ عصبی مهم می‌سازد. کمبودِ بیوتین در افرادِ سالم نادر است، چون بدن مقدارِ کمی از آن را با کمکِ باکتری‌های روده نیز می‌سازد و در بسیاری از غذاها هم یافت می‌شود؛ با این‌حال، در شرایطِ خاصی مانندِ اختلال‌های ژنتیکیِ متابولیسمِ بیوتین یا مصرفِ طولانی‌مدتِ برخی داروها، ممکن است کمبود ایجاد شود و جبرانِ آن با دارو لازم گردد.

بیوتین معمولاً به‌صورتِ قرصِ خوراکی مصرف می‌شود و در مواردِ خاص، به تشخیصِ پزشک، به‌صورتِ تزریقی نیز تجویز می‌گردد. قرص را می‌توان با یا بدونِ غذا میل کرد؛ در صورتِ داشتنِ معدهٔ حساس، مصرفِ همراه با غذا معمولاً ناراحتیِ گوارشی را کاهش می‌دهد. برای اثربخشیِ بهتر، بیوتین را هرروز در ساعتِ نسبتاً ثابتی مصرف کنید تا فراموش نشود. مقدارِ مصرف و طولِ دورهٔ درمان را فقط پزشک یا داروساز بر اساسِ علتِ مصرف تعیین می‌کند و نباید بدونِ نظرِ او مقدار را تغییر داد یا مصرف را قطع کرد، به‌ویژه اگر برای درمانِ یک بیماریِ زمینه‌ای تجویز شده باشد. شکلِ تزریقیِ این دارو را فقط کادرِ درمانی تزریق می‌کند.

مصرفِ طولانی‌مدتِ برخی داروهای ضدتشنج مانندِ فنی‌توئین، کاربامازپین یا پریمیدون می‌تواند سطحِ بیوتینِ بدن را کاهش دهد. مصرفِ زیاد و طولانی‌مدتِ سفیدهٔ خامِ تخم‌مرغ نیز جذبِ بیوتین را کم می‌کند، چون ماده‌ای به‌نامِ آویدین در آن، بیوتین را پیش از جذب متصل و غیرفعال می‌کند. الکل هم ممکن است در جذبِ طبیعیِ این ویتامین اختلال ایجاد کند. نکتهٔ مهم‌تر این است که بیوتین، به‌ویژه در مقادیرِ بالا، می‌تواند نتیجهٔ برخی آزمایش‌های آزمایشگاهی مانندِ آزمایشِ عملکردِ تیروئید، هورمون‌ها یا حتی برخی آزمایش‌های تشخیصیِ قلب را نادرست نشان دهد، بدونِ اینکه واقعاً مشکلی در بدن وجود داشته باشد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید، به‌ویژه پیش از هر آزمایشِ خون.