باریم سولفات

باریم سولفات نمکی معدنی و عملاً غیرقابل‌جذب است که در گروهِ موادِ حاجبِ (کنتراست) اشعهٔ ایکس جای می‌گیرد. برخلافِ نمک‌های محلولِ باریم که سمّی‌اند، این ترکیب تقریباً در آب و شیرهٔ گوارشی حل نمی‌شود و از دیوارهٔ رودهٔ سالم جذب نمی‌شود، به همین دلیل در دوزهای تشخیصی برای بدن ایمن در نظر گرفته می‌شود. این ماده به‌صورتِ سوسپانسیون خورده می‌شود یا از راهِ مقعد وارد روده می‌گردد، لایه‌ای نازک روی مخاطِ دستگاه گوارش می‌کشد و چون چگالیِ اتمیِ بالایی دارد، اشعهٔ ایکس را متوقف می‌کند و در تصویر به‌رنگِ سفید دیده می‌شود. این ویژگی به پزشک کمک می‌کند شکل، اندازه و سلامتِ داخلیِ مری، معده و روده‌ها را ارزیابی کند. کاربردِ آن کاملاً تشخیصی است و هیچ اثرِ درمانی ندارد.

باریم سولفات دارویی نیست که خودتان در خانه و به‌صورتِ روزانه مصرف کنید؛ این ماده فقط در مرکزِ تصویربرداری و زیرِ نظرِ تکنسین یا پزشکِ رادیولوژی، درست پیش یا حینِ انجامِ آزمایش، به‌صورتِ خوراکی نوشیده یا از راهِ مقعد وارد بدن می‌شود. پیش از آزمایش معمولاً باید طبقِ دستورِ مرکزِ تصویربرداری چند ساعت ناشتا بمانید یا برای انمای باریم رودهٔ خود را با ملین یا تنقیه آماده کنید، چون آمادگیِ درست کیفیتِ تصاویر را بسیار بهتر می‌کند. سوسپانسیون را باید پیش از مصرف کاملاً تکان دهید تا یکدست شود و به همان سرعت و روشی که تکنسین توضیح می‌دهد بنوشید. هرگونه پرسش دربارهٔ مدتِ ناشتایی یا مصرفِ داروهای روزانه‌تان در روزِ آزمایش را پیش از مراجعه با پزشک یا مرکزِ تصویربرداری در میان بگذارید.

چون باریم سولفات تقریباً در رودهٔ سالم حل و جذب نمی‌شود، تداخلِ دارویی به‌شکلِ معمول ندارد، اما به‌صورتِ فیزیکی می‌تواند جذبِ برخی داروهای خوراکیِ هم‌زمان را کاهش دهد یا به تأخیر بیندازد، پس بهتر است فاصلهٔ زمانیِ مصرفِ داروهای دیگر با این آزمایش رعایت شود. باقی‌ماندهٔ باریم در دستگاه گوارش ممکن است تا چند روز روی نتیجهٔ آزمایش‌های تصویربرداریِ دیگر مانند سی‌تی‌اسکن یا سونوگرافی اثر بگذارد، پس اگر قرار است آزمایشِ دیگری هم انجام دهید، حتماً به پزشک بگویید. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را همیشه به پزشک و داروساز بگویید.