تریمیپرامین

تریمیپرامین از خانوادهٔ ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای (Tricyclic Antidepressant) و از نظر ساختار شیمیایی خویشاوند ایمی‌پرامین است، اما مکانیسم اثرش کمی متفاوت است. برخلاف اغلب ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای که عمدتاً با مهار بازجذب سروتونین و نوراپی‌نفرین اثر می‌کنند، بخش مهمی از اثر تریمیپرامین از مسدود کردن گیرنده‌های هیستامین، سروتونین و آدرنرژیک می‌آید؛ همین موضوع اثر آرام‌بخش و خواب‌آور نسبتاً برجسته‌ای به آن می‌دهد. هدف اصلی مصرف آن، بهبود خلق در افسردگی و کاهش اضطراب و بی‌خوابی همراه با آن است. مثل سایر ضدافسردگی‌ها، اثر کامل آن روی خلق معمولاً پس از چند هفته مصرف منظم آشکار می‌شود، هرچند اثر آرام‌بخش و کمک آن به خواب می‌تواند زودتر حس شود.

تریمیپرامین معمولاً به‌صورت قرص و بر اساس نسخهٔ پزشک مصرف می‌شود؛ پزشک با توجه به شدت علائم، دوز را از مقدار کم شروع و در صورت نیاز به‌تدریج تنظیم می‌کند. از آنجا که این دارو اثر آرام‌بخش دارد، بسیاری از پزشکان مصرف آن را عمدتاً در ساعات عصر یا نزدیک خواب توصیه می‌کنند، اما زمان‌بندی دقیق را باید پزشک یا داروساز مشخص کند. تریمیپرامین را می‌توان با غذا یا بدون غذا مصرف کرد، مگر آنکه پزشک دستور دیگری داده باشد. بهبود خلق معمولاً زمان می‌برد، پس حتی اگر در روزهای اول اثر محسوسی حس نشد، سر خود مصرف را قطع نکنید؛ همچنین چون قطع ناگهانی این دسته از داروها می‌تواند علائمی مثل تهوع، سردرد یا بی‌قراری ایجاد کند، هرگونه تغییر یا توقف مصرف باید تدریجی و طبق نظر پزشک انجام شود.

تریمیپرامین می‌تواند با داروهای مهارکنندهٔ مونوآمین‌اکسیداز تداخل خطرناک و بالقوه تهدیدکنندهٔ حیات داشته باشد، و مصرف هم‌زمان یا نزدیک‌به‌هم با آن‌ها معمولاً ممنوع است. ترکیب با سایر داروهای سروتونرژیک مانند برخی ضدافسردگی‌های دیگر، تریپتان‌ها یا ترامادول می‌تواند خطر سندرم سروتونین را افزایش دهد. مصرف هم‌زمان با الکل، آرام‌بخش‌ها، خواب‌آورها یا مسکن‌های اپیوییدی، اثر خواب‌آور و کاهش هوشیاری تریمیپرامین را تشدید می‌کند. داروهایی که خودشان اثر آنتی‌کولینرژیک دارند می‌توانند خشکی دهان، یبوست یا احتباس ادرار را بدتر کنند، و داروهایی که ریتم قلب را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند نیز باید با احتیاط همراه با تریمیپرامین مصرف شوند. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا تداخل‌های احتمالی بررسی شود.