تترابنازین

تترابنازین دارویی است که بر دستگاهِ عصبیِ مرکزی اثر می‌گذارد و در گروهِ داروهایِ موسوم به مهارکننده‌هایِ ناقلِ وزیکولیِ مونوآمین قرار می‌گیرد. این دارو با کاهشِ موقتِ ذخیرهٔ برخی پیام‌رسان‌هایِ عصبی، به‌ویژه دوپامین، در انتهایِ سلول‌هایِ عصبی، شدتِ حرکاتِ غیرارادی، ناگهانی و بی‌هدف (کره) را کم می‌کند. کاربردِ اصلی و شناخته‌شدهٔ آن، کنترلِ همین حرکات در بیماریِ هانتینگتون است. هدفِ درمان با تترابنازین، کاهشِ نشانه‌هاست، نه درمانِ قطعیِ بیماریِ زمینه‌ای. از آنجا که این دارو می‌تواند بر خلق‌وخو نیز اثر بگذارد، مصرفِ آن باید همواره زیرِ نظرِ دقیقِ پزشکِ متخصصِ مغز و اعصاب یا روان‌پزشک باشد.

این دارو معمولاً به‌صورتِ قرصِ خوراکی مصرف می‌شود و می‌توان آن را همراه با غذا یا بدونِ غذا خورد؛ بهتر است هر بار در شرایطِ مشابهی مصرف شود تا اثرِ آن یکنواخت‌تر بماند. پزشک برایِ رسیدن به بهترین اثر و کمترینِ عارضه، معمولاً مقدارِ دارو را به‌تدریج و طیِ چند هفته تنظیم می‌کند، به همین دلیل نباید خودسرانه مقدار یا دفعاتِ مصرف را تغییر داد. تصمیم دربارهٔ قطعِ دارو نیز باید با پزشک باشد، چون حرکاتِ غیرارادی می‌توانند پس از قطعِ ناگهانی بازگردند یا موقتاً تشدید شوند. اگر یک نوبتِ مصرف فراموش شد، به‌جایِ تصمیمِ شخصی، طبقِ راهنماییِ پزشک یا داروسازِ خود عمل کنید.

تترابنازین با چند گروهِ دارویی تداخل‌هایِ مهمی دارد. مصرفِ هم‌زمانِ آن با داروهایِ مهارکنندهٔ مونوآمین‌اکسیداز (MAOI) به‌دلیلِ خطرِ واکنش‌هایِ شدید بر خلق و فشارِ خون، معمولاً ممنوع است و باید فاصلهٔ زمانیِ کافی بینِ قطعِ یکی و شروعِ دیگری رعایت شود. برخی داروهایِ دیگر که آنزیمِ کبدیِ مسئولِ تجزیهٔ تترابنازین را مهار می‌کنند، از جمله بعضی داروهایِ ضدافسردگی، می‌توانند سطحِ خونیِ این دارو را بالا ببرند و نیاز به بازبینیِ مقدارِ مصرف داشته باشند. مصرفِ هم‌زمان با داروهایِ ضدتهوع یا ضدروان‌پریشیِ مسدودکنندهٔ دوپامین می‌تواند خطرِ لرزش و دیگر علائمِ شبه‌پارکینسون را افزایش دهد، و همراهی با الکل، آرام‌بخش‌ها یا خواب‌آورها خواب‌آلودگی را تشدید می‌کند. داروهایی که ریتمِ قلب را تحتِ تأثیر قرار می‌دهند نیز باید با احتیاطِ بیشتری در کنارِ این دارو مصرف شوند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو.