ریلوزول

ریلوزول از دستهٔ داروهای اثرگذار بر دستگاه عصبی است و به‌طور اختصاصی برای درمان اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، که با نام بیماری لوگریگ نیز شناخته می‌شود، به کار می‌رود. سازوکار دقیق آن هنوز به‌طور کامل شناخته نشده، اما تصور می‌شود ریلوزول با کاهش آزادسازی گلوتامات، پیام‌رسان عصبی‌ای که در مقادیر بالا به سلول‌های عصبی حرکتی آسیب می‌رساند، عمل می‌کند. هدف از مصرف ریلوزول درمان قطعی این بیماری نیست، بلکه کند کردن روند پیشرفت آن و طولانی‌تر کردن مدت بقا یا به تعویق انداختن نیاز به دستگاه تنفس مصنوعی است. این دارو باید همواره طبق تشخیص و نسخهٔ پزشک متخصص مغز و اعصاب مصرف شود و جایگزین سایر درمان‌ها و مراقبت‌های حمایتی این بیماری نیست.

ریلوزول را باید دقیقاً طبق دستور پزشک، ترجیحاً در ساعات ثابت هر شبانه‌روز مصرف کنید تا سطح دارو در بدن یکنواخت بماند. معمولاً توصیه می‌شود این دارو با معدهٔ خالی، یعنی حدود یک ساعت پیش یا دو ساعت پس از غذا، خورده شود، چون غذا می‌تواند میزان جذب آن را کم کند؛ مگر آنکه پزشک یا داروسازتان دستور دیگری داده باشد. قرص را کامل و با یک لیوان آب میل کنید و از خرد کردن یا جویدن آن خودداری کنید. مصرف منظم و پیوستهٔ این دارو اهمیت زیادی دارد؛ در صورت فراموشی یک نوبت یا تمایل به قطع آن، پیش از هر تصمیمی حتماً با پزشک خود مشورت کنید، زیرا قطع خودسرانه ممکن است روند کنترل بیماری را تحت تأثیر قرار دهد.

پیش از شروع مصرف ریلوزول، فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و داروهای گیاهی مصرفی‌تان را به پزشک و داروساز بگویید، چون برخی از آن‌ها می‌توانند غلظت ریلوزول را در خون بالا یا پایین ببرند. برای نمونه، برخی آنتی‌بیوتیک‌های خانوادهٔ کینولون مانند سیپروفلوکساسین ممکن است غلظت ریلوزول را افزایش دهند، در حالی‌که سیگار کشیدن می‌تواند آن را کاهش داده و از اثربخشی دارو بکاهد. مصرف هم‌زمان ریلوزول با سایر داروهای شناخته‌شده برای آسیب‌رساندن به کبد، و نیز مصرف زیاد الکل، خطر آسیب کبدی را بیشتر می‌کند و باید تنها با احتیاط و زیر نظر پزشک انجام شود.