ریفاکسیمین

ریفاکسیمین (Rifaximin) آنتی‌بیوتیکی خوراکی و نیمه‌مصنوعی از ردهٔ ریفامایسین‌هاست که ساختارِ آن طوری طراحی شده تا تقریباً از رودهٔ کوچک جذب نشود. همین ویژگی باعث می‌شود غلظتِ دارو در طولِ لولهٔ گوارش بالا بماند و مکانیسمِ اثرِ آن، یعنی مهارِ آنزیمِ سازندهٔ آران‌ای در باکتری، عمدتاً روی باکتری‌های رودهٔ بزرگ متمرکز شود، بدونِ آنکه در سراسرِ بدن پخش شود. به همین دلیل، برخلافِ بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌ها، کاربردِ اصلیِ آن محدود به مشکلاتِ گوارشی و پیامدهایی است که ریشه در باکتری‌های رودهٔ بزرگ دارند، مانندِ اسهالِ مسافرتی، انسفالوپاتیِ کبدی و سندرمِ رودهٔ تحریک‌پذیر. دو قدرتِ رایجِ آن، یعنی قرصِ ۲۰۰ و ۵۵۰ میلی‌گرمی، معمولاً برای همین کاربردهای متفاوت در نظر گرفته شده‌اند.

ریفاکسیمین به‌صورتِ قرص در دسترس است و برنامهٔ دقیقِ مصرفِ آن، از نظرِ تعدادِ نوبت و طولِ دوره، بسته به کاربرد (اسهالِ مسافرتی، انسفالوپاتیِ کبدی یا سندرمِ رودهٔ تحریک‌پذیر) بسیار متفاوت است؛ بنابراین حتماً همان برنامه‌ای را دنبال کنید که پزشک در نسخه یا بروشورِ داخلِ جعبه مشخص کرده است. قرص را می‌توان با یا بدونِ غذا میل کرد. در درمانِ اسهالِ مسافرتی، دوره را کامل مصرف کنید حتی اگر پیش از پایانِ آن حالتان بهتر شد؛ و در کاربردهایی مانندِ پیشگیری از انسفالوپاتیِ کبدی که مصرف اغلب پیوسته و طولانی‌مدت است، بدونِ هماهنگی با پزشک، مصرف را قطع نکنید، چون قطعِ خودسرانه می‌تواند به بازگشتِ مشکل بینجامد. اگر پس از طیِ دورهٔ درمان، نشانه‌ها بهبود نیافت یا بدتر شد، حتماً به پزشک اطلاع دهید.

چون بخشِ عمدهٔ ریفاکسیمین در روده باقی می‌ماند و کمتر وارد خون می‌شود، تداخل‌های داروییِ سیستمیکِ آن نسبت به بسیاری آنتی‌بیوتیک‌ها محدودتر است، اما بی‌خطر نیست. مصرفِ هم‌زمان با سیکلوسپورین یا داروهای مشابهی که مسیرِ خروجِ این دارو از سلول‌های روده را مهار می‌کنند، می‌تواند جذبِ سیستمیکِ ریفاکسیمین را افزایش دهد. در برخی بیمارانی که وارفارین مصرف می‌کنند نیز گزارش شده که ریفاکسیمین می‌تواند اثرِ رقیق‌کنندگیِ خون را کم یا زیاد کند و نیازمندِ کنترلِ دقیق‌ترِ آزمایش‌هایِ انعقادی باشد. به همین دلیل فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا خطرِ تداخل بررسی شود.