پرفنازین

پرفنازین یک ضدروان‌پریشیِ نسلِ اول (تیپیک) از زیرگروهِ پیپرازینیِ خانوادهٔ فنوتیازین‌هاست که در درمانِ اختلالاتِ روانیِ شدید به کار می‌رود. این دارو با مهارِ گیرنده‌های دوپامین در مغز، فعالیتِ بیش‌ازحدِ این پیام‌رسانِ عصبی را که در بروزِ هذیان، توهم و افکارِ آشفته نقش دارد، کاهش می‌دهد. نسبت به برخی داروهای هم‌رده، پرفنازین آرام‌بخشیِ کمتری ایجاد می‌کند اما احتمالِ بروزِ حرکاتِ غیرارادیِ عضلانی در آن بیشتر است. هدفِ اصلیِ درمان، کاهشِ علائمِ روان‌پریشی و کمک به بازگشتِ فرد به عملکردِ روزمره است، آن هم با کمترین دوزِ مؤثر و زیرِ نظرِ دقیقِ روان‌پزشک.

پرفنازین را دقیقاً طبقِ برنامه‌ای که پزشک تعیین کرده مصرف کنید، نه بیشتر، نه کمتر و نه در فاصله‌های زمانیِ متفاوت با آنچه تجویز شده است. این قرص را می‌توان با غذا یا بدونِ غذا میل کرد؛ اگر دچارِ ناراحتیِ معده شدید، مصرفِ آن همراهِ غذا یا کمی شیر معمولاً کمک‌کننده است. اثرِ کاملِ دارو بر علائمِ روانی معمولاً به‌تدریج و طیِ چند هفته آشکار می‌شود، پس حتی اگر در روزهای نخست بهبودیِ محسوسی حس نکردید، خودسرانه مصرف را قطع نکنید. قطعِ ناگهانیِ این دارو پس از مصرفِ طولانی‌مدت می‌تواند علائمِ اولیه را بازگرداند یا نشانه‌هایی مانندِ تهوع و بی‌قراری ایجاد کند، بنابراین هرگونه تغییر در دوز یا توقفِ درمان باید تدریجی و تنها با راهنماییِ پزشک انجام شود.

پرفنازین با داروهای آرام‌بخش و مسکن‌های اعصاب مانندِ بنزودیازپین‌ها و مسکن‌های اپیوییدی، و همچنین با الکل تداخل دارد و آرام‌بخشی و کاهشِ هوشیاری را تشدید می‌کند؛ به همین دلیل بهتر است در دورهٔ درمان از الکل پرهیز کنید. مصرفِ هم‌زمان با داروهایی که ریتمِ قلب را تحتِ تأثیر قرار می‌دهند یا فشارِ خون را پایین می‌آورند نیز باید با احتیاط و زیرِ نظرِ پزشک باشد. برخی داروهای ضدافسردگی می‌توانند سطحِ خونیِ پرفنازین را بالا ببرند و آنتی‌اسیدها ممکن است جذبِ آن را کم کنند. حتماً فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ داروییِ مصرفی‌تان را به پزشک و داروسازِ خود بگویید تا خطرِ تداخل بررسی و مدیریت شود.