لیناگلیپتین

لیناگلیپتین یکی از داروهای خوراکیِ ردهٔ مهارکننده‌های DPP-4 است که برای کنترلِ قندخون در دیابتِ نوع ۲ به کار می‌رود. این دارو با مهارِ آنزیمِ DPP-4، سطحِ هورمون‌های روده‌ای موسوم به اینکرتین را در بدن بالا نگه می‌دارد؛ این هورمون‌ها پس از غذا خوردن، ترشحِ انسولین از لوزالمعده را افزایش و ترشحِ گلوکاگون از کبد را کاهش می‌دهند. نتیجهٔ این فرایند، کنترلِ بهترِ قندخون بدونِ تحمیلِ افتِ شدیدِ قند در بیشترِ افراد است. یکی از ویژگی‌های لیناگلیپتین نسبت به برخی داروهای هم‌رده، دفعِ عمدتاً کبدی-صفراویِ آن است؛ به همین دلیل در بسیاری از بیمارانِ دارای مشکلاتِ کلیوی نیازی به تنظیمِ خاصِ آن نیست، هرچند تصمیمِ نهایی همیشه با پزشک است.

لیناگلیپتین معمولاً به‌صورتِ یک‌بار در روز، با غذا یا بدونِ غذا، مصرف می‌شود؛ بهتر است هر روز در یک ساعتِ مشخص خورده شود تا فراموش نشود و اثرش پایدار بماند. قرص را بدونِ خرد کردن یا جویدن، با کمی آب میل کنید. حتی اگر حالتان خوب است، دارو را بدونِ مشورتِ پزشک قطع نکنید، چون قطعِ ناگهانی می‌تواند کنترلِ قندخون را مختل کند. برنامهٔ دقیقِ مصرف و هر تغییرِ احتمالی در آن را فقط پزشک یا داروسازِ معالج بر اساسِ نسخه تعیین می‌کند.

مصرفِ هم‌زمانِ لیناگلیپتین با سولفونیل‌اوره‌ها یا انسولین می‌تواند خطرِ افتِ قندخون را افزایش دهد و گاهی نیازمندِ تنظیمِ دوزِ آن داروهاست. داروهایی که آنزیم‌های خاصِ کبدی را قویاً فعال می‌کنند، مانندِ ریفامپین، ممکن است اثرِ لیناگلیپتین را کم کنند. برخی دیگر از داروهای دیابت و مکمل‌های گیاهی هم می‌توانند بر قندخون اثر بگذارند؛ به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا خطرِ تداخل بررسی شود.