ایمی‌پرامین

ایمی‌پرامین از قدیمی‌ترین داروهای ضدافسردگی و عضو خانوادهٔ ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای (Tricyclic Antidepressants) است. این دارو با افزایش غلظت دو ناقل عصبی به‌نام‌های سروتونین و نوراپی‌نفرین در فضای بین سلول‌های عصبی مغز عمل می‌کند و به‌تدریج به تنظیم خلق‌وخو کمک می‌کند. اثر ضدافسردگی آن معمولاً فوری نیست و ظرف چند هفته آشکار می‌شود. ایمی‌پرامین در ایران به‌صورت قرص خوراکی با قدرت‌های مختلف در دسترس است.

ایمی‌پرامین را معمولاً هر روز در ساعت مشخصی مصرف می‌کنند؛ چون ممکن است خواب‌آلودگی ایجاد کند، بسیاری از پزشکان مصرف آن را نزدیک زمان خواب توصیه می‌کنند. می‌توان آن را همراه یا بدون غذا خورد، مگر آنکه پزشک یا داروساز دستور دیگری داده باشد. تعداد قرص، قدرت دارو و طول دورهٔ درمان را فقط پزشک بر اساس نسخه تعیین می‌کند و نباید بدون مشورت او تغییر کند. اثر ضدافسردگی معمولاً چند هفته طول می‌کشد تا نمایان شود، پس مصرف منظم حتی پیش از احساس بهبود اهمیت دارد. این دارو را هرگز ناگهان قطع نکنید؛ قطع سریع می‌تواند نشانه‌هایی مانند تهوع، سردرد و بی‌قراری ایجاد کند و پزشک معمولاً دوز را به‌تدریج کاهش می‌دهد.

ایمی‌پرامین با گروهی از داروها به نام مهارکننده‌های مونوآمین‌اکسیداز (MAOI) تداخل خطرناک دارد و مصرف هم‌زمان آن‌ها ممنوع است. ترکیب با سایر داروهای سروتونینی، مانند برخی ضدافسردگی‌های دیگر یا برخی مسکن‌ها، می‌تواند خطر سندرم سروتونین را بالا ببرد. مصرف هم‌زمان با الکل، آرام‌بخش‌ها یا داروهای خواب‌آور، خواب‌آلودگی و کاهش هوشیاری را تشدید می‌کند. برخی داروهای ضدآریتمی، ضدقارچ یا ضدافسردگی دیگر نیز می‌توانند سطح خونی ایمی‌پرامین یا خطر اثرات قلبی آن را تغییر دهند. فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و گیاهان دارویی مصرفی‌تان را حتماً به پزشک و داروساز بگویید.