گرانیسترون

گرانیسترون دارویی ضدِتهوع از گروهِ مسدودکننده‌های گیرندهٔ سروتونین (5-HT3) است. این گیرنده‌ها هم در دستگاهِ گوارش و هم در بخشی از مغز که مرکزِ کنترلِ تهوع و استفراغ است حضور دارند و شیمی‌درمانی، پرتودرمانی یا جراحی می‌توانند با آزادسازیِ سروتونین آن‌ها را تحریک کنند. گرانیسترون با مسدود کردنِ این گیرنده‌ها از شکل‌گیریِ زنجیرهٔ تهوع و استفراغ جلوگیری می‌کند. این دارو در ایران به شکلِ آمپولِ تزریقی، برچسبِ پوستیِ آهسته‌رهش و قرص عرضه می‌شود و هدفِ اصلیِ آن پیشگیری است، نه فرونشاندنِ تهوعی که از پیش شروع شده باشد.

شکلِ تزریقیِ گرانیسترون را کادرِ درمان معمولاً در بیمارستان و پیش از شروعِ شیمی‌درمانی یا جراحی تزریق می‌کند. قرص را می‌توان همراه یا بدونِ غذا و طبقِ زمان‌بندی‌ای که پزشک مشخص کرده مصرف کرد. برچسبِ پوستی باید روی پوستِ تمیز، خشک و سالمِ بازو چسبانده شود، معمولاً ۱ تا ۲ روز پیش از شروعِ دورهٔ شیمی‌درمانی، و تا پایانِ دوره روی پوست بماند. برچسب را نباید برید یا در معرضِ منبعِ گرمای مستقیم مانندِ کیسهٔ آبِ گرم یا نورِ مستقیمِ آفتاب قرار داد، چون می‌تواند میزانِ جذبِ دارو را تغییر دهد. زمان‌بندیِ دقیقِ هر شکلِ دارویی و مدتِ مصرف را پزشک یا داروسازِ شما مشخص می‌کند.

گرانیسترون می‌تواند با داروهایی که بر ریتمِ قلب اثر می‌گذارند یا فاصلهٔ کیوتی را طولانی می‌کنند، مانندِ برخی داروهای ضدِآریتمی، برخی آنتی‌بیوتیک‌ها و برخی داروهای اعصاب و روان، تداخل داشته باشد. هم‌زمانیِ آن با داروهای اثرگذار بر سروتونین، مانندِ برخی داروهای ضدِافسردگی، نیز به‌ندرت می‌تواند خطرِ سندرمِ سروتونین را بالا ببرد. فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ دارویی‌ای را که مصرف می‌کنید، پیش از شروعِ گرانیسترون حتماً به پزشک و داروسازِ خود بگویید.