گلیمپراید

گلیمپراید دارویی خوراکیِ کاهندهٔ قندخون از خانوادهٔ داروییِ سولفونیل‌اوره، نسلِ دوم است. این دارو با اتصال به گیرنده‌های اختصاصی روی سلول‌های بتای لوزالمعده، ترشحِ انسولینِ طبیعیِ بدن را افزایش می‌دهد و به این ترتیب قندخون را در افرادِ مبتلا به دیابت نوع ۲ کاهش می‌دهد. برخلافِ انسولینِ تزریقی، گلیمپراید به‌صورتِ قرصِ خوراکی مصرف می‌شود و معمولاً یک‌بار در روز کافی است. هدفِ اصلی از مصرفِ آن، رساندنِ قندخون به محدودهٔ هدف و پیشگیری از عوارضِ درازمدتِ دیابت است، معمولاً در کنارِ رژیمِ غذاییِ مناسب و فعالیتِ بدنی.

گلیمپراید را معمولاً یک‌بار در روز، همراه با اولینِ وعدهٔ غذاییِ اصلی (صبحانه)، مصرف می‌کنند تا خطرِ افتِ قندخون کمتر شود؛ اما پزشک بر اساسِ شرایطِ شما، زمان و شیوهٔ دقیقِ مصرف را مشخص می‌کند. قرص را با یک لیوان آب، سرِ ساعتِ مشخصِ هر روز مصرف کنید تا اثرِ آن یکنواخت بماند، مگر پزشک یا داروسازتان دستورِ دیگری داده باشد. هرگز پس از مصرفِ دارو وعدهٔ غذایی را حذف نکنید، چون این کار خطرِ افتِ قندخون را بالا می‌برد؛ همچنین بدونِ هماهنگی با پزشک، مصرفِ دارو را قطع یا مقدارِ آن را تغییر ندهید. جزئیاتِ دقیقِ مقدار و برنامهٔ مصرف را از پزشک یا داروسازِ خود بپرسید و دقیقاً طبقِ نسخه عمل کنید.

گلیمپراید می‌تواند با داروهای متعددی تداخل داشته باشد؛ مصرفِ هم‌زمان با انسولین یا سایر قرص‌های کاهندهٔ قندخون، خطرِ افتِ قندخون را بیشتر می‌کند. داروهایی مانند بتابلاکرها می‌توانند نشانه‌های افتِ قندخون را پنهان کنند و تشخیصِ آن را دشوارتر سازند. برخی داروها مانند فلوکونازول، وارفارین و داروهای ضدالتهابیِ غیراستروئیدی می‌توانند اثرِ گلیمپراید را تشدید و خطرِ افتِ قندخون را بیشتر کنند؛ در مقابل، کورتیکواستروئیدها، ادرارآورهای تیازیدی و برخی داروهای هورمونیِ تیروئید می‌توانند اثرِ آن را کم کنند و قندخون را بالا ببرند. مصرفِ الکل نیز می‌تواند خطرِ افتِ قندخون را افزایش دهد. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا تداخل‌های احتمالی بررسی و مدیریت شود.