فلوراید

فلوراید ترکیبی معدنی است که به‌صورتِ ژلِ موضعی با غلظتِ ۱٫۲۳ درصدیِ یون فلوراید در دندان‌پزشکی به کار می‌رود و در ردهٔ داروهای موضعیِ دهان و دندان برای تقویتِ مینای دندان جای می‌گیرد. این ژل معمولاً توسط دندان‌پزشک روی سطحِ دندان‌ها اعمال می‌شود، هرچند گاهی برای مصرفِ خانگیِ کوتاه‌مدت و زیرِ نظرِ دندان‌پزشک نیز تجویز می‌شود. مکانیسمِ اثرِ آن این است که یونِ فلوراید در لایهٔ سطحیِ مینای دندان می‌نشیند و ساختاری مقاوم‌تر در برابرِ اسیدهای ناشی از باکتری‌های دهان پدید می‌آورد و به بازسازیِ نقاطِ اولیهٔ پوسیدگی نیز کمک می‌کند. هدفِ اصلیِ کاربردِ آن، کاهشِ خطرِ پوسیدگیِ دندان و محافظت از دندان‌هاست، به‌ویژه در افرادی که خطرِ پوسیدگیِ بالاتری دارند.

این ژل فقط برای مصرفِ موضعی و اعمال روی سطحِ دندان‌هاست، نه برای خوردن یا بلعیدن. دندان‌پزشک روشِ دقیقِ کاربرد — از جمله استفاده با قالبِ مخصوص (تری) یا برس — و مدتِ ماندنِ ژل روی دندان‌ها را مشخص می‌کند. معمولاً بلافاصله پس از کاربرد، تا مدتی از خوردن، آشامیدن، شست‌وشوی دهان و مسواک‌زدن خودداری می‌شود تا فلوراید فرصتِ کافی برای نشستن روی مینای دندان پیدا کند؛ دندان‌پزشک این بازهٔ زمانی را به شما می‌گوید. برای اثرِ مطلوب، بهتر است این درمان طبقِ برنامه و دفعاتی که دندان‌پزشک تعیین می‌کند ادامه یابد و در مصرفِ خانگی، دقیقاً به همان روش و مقدارِ توصیه‌شده بسنده شود.

از آنجا که فلوراید در کاربردِ موضعیِ صحیح جذبِ سیستمیکِ بسیار کمی دارد، تداخلِ دارویی جدی برایش شناخته نشده است. نکتهٔ مهم‌تر، پرهیز از دریافتِ هم‌زمان و بیش‌ازحدِ فلوراید از چند منبع در یک بازهٔ کوتاه است؛ برای مثال استفادهٔ زیاد از خمیردندان یا دهان‌شویهٔ پرفلوراید، مکمل‌های فلوراید یا آبِ آشامیدنیِ غنی‌شده در کنارِ این ژل، که در کودکانِ در حالِ رشد می‌تواند به فلوروزیسِ دندانی (Fluorosis) — یعنی لکه‌دار شدنِ مینای دندان — منجر شود. محصولاتِ حاویِ کلسیم یا سایرِ یون‌های فلزی نیز در صورتِ کاربردِ هم‌زمانِ موضعی ممکن است جذبِ فلوراید را کاهش دهند. فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و محصولاتِ مرتبط با دهان و دندان که استفاده می‌کنید را به دندان‌پزشک یا داروسازتان بگویید.