فلوراید

فلوراید ترکیبی معدنی از خانوادهٔ هالوژن‌هاست که در دندان‌پزشکی برای پیشگیری از پوسیدگیِ دندان به‌کار می‌رود. این ماده در ساختارِ مینای دندان جایگزینِ بخشی از بلورهای طبیعی می‌شود و لایه‌ای مقاوم‌تر در برابرِ اسیدهای ناشی از باکتری‌های دهان می‌سازد. فلوراید همچنین می‌تواند روندِ اولیهٔ پوسیدگی را تا حدی معکوس کند و از رشدِ باکتری‌های مولدِ اسید در دهان بکاهد. قرص‌های خوراکیِ فلوراید معمولاً برای کودکانی تجویز می‌شود که در مناطقی با آبِ آشامیدنیِ کم‌فلوراید زندگی می‌کنند و در معرضِ خطرِ بالاترِ پوسیدگی هستند.

قرصِ فلوراید را طبق برنامه‌ای که پزشک یا دندان‌پزشک تعیین می‌کند مصرف کنید؛ در بسیاری موارد بهتر است قرص جویده یا در دهان حل شود تا مستقیماً با سطحِ دندان‌ها هم تماس پیدا کند، مگر آنکه توصیهٔ دیگری شده باشد. مصرفِ آن را از شیر و لبنیات با فاصلهٔ زمانی جدا نگه دارید، چون کلسیمِ موجود در آن‌ها جذبِ فلوراید را کم می‌کند. مصرفِ منظم و پیوسته اهمیت دارد، چون اثرِ فلوراید بر مینای دندان تدریجی است؛ اما هرگز بدونِ هماهنگی با پزشک، مقدارِ مصرف را خودسرانه تغییر ندهید یا آن را بیش از دورهٔ توصیه‌شده ادامه ندهید.

فلوراید در صورتِ مصرفِ هم‌زمان با شیر، لبنیات، یا داروها و مکمل‌های حاویِ کلسیم، منیزیم یا آلومینیوم (مانندِ برخی آنتی‌اسیدها)، جذبِ کمتری در بدن پیدا می‌کند و اثربخشی‌اش کاهش می‌یابد؛ بهتر است میانِ مصرفِ این‌ها فاصلهٔ زمانی رعایت شود. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید تا تداخل‌های احتمالی بررسی و زمان‌بندیِ مصرف تنظیم شود.