دکستروز مونوهیدرات ۲۰٪

دکستروز مونوهیدرات، شکلِ تزریقیِ قندِ گلوکز است و در ردهٔ محلول‌های وریدی و جایگزین‌های خون و مایعاتِ بدن قرار می‌گیرد. غلظتِ ۲۰٪ آن نسبت به سرمِ رایجِ قندِ ۵٪ بسیار بالاتر (Hypertonic) است و به همین دلیل معمولاً باید از راهِ ورید بزرگ یا کاتترِ وریدِ مرکزی و توسط کادرِ درمان تزریق شود. مکانیسمِ اثرِ آن ساده است: گلوکزِ محلول مستقیماً وارد جریانِ خون می‌شود و بی‌درنگ یا به‌عنوانِ سوختِ سلول‌ها مصرف می‌شود یا افتِ قندِ خون را جبران می‌کند. هدفِ اصلیِ این دارو، درمانِ سریعِ افتِ شدیدِ قندِ خون (Hypoglycemia) و تأمینِ بخشی از انرژیِ موردنیازِ بیمارانی است که به هر دلیل نمی‌توانند به‌اندازهٔ کافی از راهِ دهان تغذیه شوند.

این دارو را بیمار خودش تزریق نمی‌کند؛ فقط پزشک یا پرستار، در محیطِ درمانی و معمولاً با سرعتِ کنترل‌شده، آن را از راهِ ورید تزریق می‌کند. به دلیلِ غلظتِ بالای این محلول، ترجیحاً از ورید بزرگ یا کاتترِ وریدِ مرکزی استفاده می‌شود تا تحریک و آسیب به رگ‌های کوچک‌تر رخ ندهد. سرعتِ تزریق، حجمِ موردنیاز و مدتِ درمان را پزشک بر اساسِ وضعیتِ بالینی و نتیجهٔ آزمایش‌های قندِ خون تعیین می‌کند و در طولِ تزریق معمولاً قندِ خون و وضعیتِ عمومیِ بیمار پایش می‌شود. تزریقِ محلول‌های قندِ غلیظ، به‌ویژه پس از دوره‌های طولانی، معمولاً باید به‌تدریج و طبقِ نظرِ پزشک قطع شود تا از افتِ ناگهانیِ قندِ خون جلوگیری شود.

دکستروزِ تزریقی نباید هم‌زمان و از یک مسیر با فرآورده‌های خونی، مانندِ گلبولِ قرمز، تزریق شود، زیرا می‌تواند باعثِ تخریبِ گلبول‌های قرمز و کلوخه‌شدنِ آن‌ها شود. در بیمارانِ دیابتی، این محلول ممکن است نیاز به تنظیمِ دوزِ انسولین یا داروهای پایین‌آورندهٔ قندِ خون را افزایش دهد، و تجویزِ هم‌زمان با برخی داروهای کورتیکواستروئیدی یا دیورتیک‌ها می‌تواند تعادلِ قند و الکترولیت‌های خون را بیشتر تحتِ تأثیر قرار دهد. سازگاریِ این محلول با هر دارویِ دیگری که قرار است هم‌زمان یا از همان مسیرِ تزریق شود نیز باید پیش از تزریق توسط کادرِ درمان بررسی شود؛ به همین دلیل فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو.