بیوالیرودین

بیوالیرودین در ردهٔ مهارکننده‌های مستقیم ترومبین (Direct Thrombin Inhibitor) قرار می‌گیرد و به‌عنوان یک داروی ضدانعقادِ تزریقی شناخته می‌شود. برخلاف هپارین که به‌طور غیرمستقیم عمل می‌کند، بیوالیرودین مستقیماً به آنزیمِ ترومبین متصل می‌شود و از تبدیلِ فیبرینوژن به فیبرین و درنتیجه از تشکیلِ لختهٔ خون جلوگیری می‌کند. این دارو فقط به‌صورتِ تزریقِ وریدی و در محیطِ بیمارستانی، معمولاً طیِ آنژیوپلاستی و مداخله‌های عروقِ کرونرِ قلب، توسطِ تیمِ پزشکی تجویز و کنترل می‌شود. اثرِ آن نسبتاً کوتاه و زودگذر است، به همین دلیل برای کنترلِ دقیقِ انعقادِ خون در طولِ اقدام‌های مداخله‌ایِ قلبی مناسب شناخته شده است. هدفِ اصلی از مصرفِ آن، پیشگیری از لخته‌شدنِ خون در رگ‌ها و ابزارهای کاتتریزاسیون در حینِ عمل است.

بیوالیرودین را خودِ بیمار در خانه مصرف نمی‌کند؛ این دارو فقط به‌صورتِ تزریقِ وریدی، توسطِ پزشک یا پرستار و در محیطِ بیمارستان یا اتاقِ کاتتریزاسیونِ قلب تجویز می‌شود. معمولاً ابتدا یک دوزِ اولیه و سپس تزریقِ پیوسته در طولِ اقدامِ مداخله‌ای انجام می‌گیرد و تیمِ درمانی بر اساسِ وزن، عملکردِ کلیه، و نوعِ اقدام، میزان و مدتِ آن را تعیین و در طولِ عمل کنترل می‌کند. شما به‌عنوانِ بیمار لازم است پیش از اقدام، هرگونه سابقهٔ خونریزی، آلرژی، یا مصرفِ داروهای رقیق‌کنندهٔ خون را با پزشک در میان بگذارید. پس از تزریق، محلِ ورودِ کاتتر ممکن است حساس یا کبود شود که معمولاً طبیعی است، اما هرگونه نشانهٔ غیرعادی باید فوراً به تیمِ پزشکی گزارش شود.

بیوالیرودین با سایر داروهای ضدانعقاد و ضدپلاکت، مانند هپارین، وارفارین، آسپرین، کلوپیدوگرل، و تیکاگرلور، و نیز با داروهای ترومبولیتیک (حل‌کنندهٔ لخته)، هم‌افزاییِ اثر دارد و می‌تواند خطرِ خونریزی را افزایش دهد. مصرفِ هم‌زمان با داروهای ضدالتهابیِ غیراستروئیدی نیز ممکن است این خطر را بیشتر کند. چون این دارو معمولاً در کنارِ سایر داروهای قلبیِ حینِ آنژیوپلاستی به‌کار می‌رود، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را پیش از اقدام به پزشک و داروساز بگویید تا تداخل‌های احتمالی به‌دقت مدیریت شوند.