آمانتادین سولفات

آمانتادین سولفات دارویی از خانوادهٔ مشتقات آدامانتان و از دستهٔ داروهای اثرگذار بر دستگاه عصبی مرکزی است. این دارو با چند مکانیسم هم‌زمان اثر می‌کند: افزایش آزادسازی دوپامین از انتهای عصب‌ها، کاهش بازجذب آن، و مهار نوعی گیرندهٔ گلوتاماتی مهم در انتقال پیام‌های عصبی مغز، همراه با اثری خفیف بر مسیرهای کولینرژیک. حاصل این اثرها، بهبود لرزش، سفتی عضلانی و کندی حرکت در بیماری پارکینسون و نیز کاهش حرکات غیرارادی ناشی از داروی لوودوپاست. این دارو در ایران با نام تجاری «پی کا-مرز» و به‌صورت قرص ۱۰۰ میلی‌گرمی عرضه می‌شود و معمولاً در کنار سایر داروهای ضدپارکینسون یا به‌عنوان درمان تکمیلی به کار می‌رود.

آمانتادین سولفات را می‌توان با یا بدون غذا مصرف کرد؛ اگر معده‌تان ناراحت می‌شود، خوردن آن همراه غذا معمولاً کمک‌کننده است. بهتر است دوزهای روزانه در ساعات مشخص و طبق برنامه‌ای که پزشک تعیین کرده مصرف شوند تا سطح دارو در بدن یکنواخت بماند؛ اگر نوبت آخر مصرف به زمان خواب نزدیک باشد، ممکن است بی‌خوابی ایجاد کند که در این صورت بهتر است دربارهٔ زمان‌بندی مناسب‌تر با پزشک مشورت کنید. این دارو را هرگز بدون هماهنگی با پزشک ناگهان قطع نکنید، زیرا در بیماران پارکینسونی، قطع ناگهانی می‌تواند علائم را به‌شدت برگرداند یا حتی حالتی شبیه سندرم نورولپتیک بدخیم ایجاد کند؛ هرگونه کاهش یا قطع دوز باید تدریجی و طبق نظر پزشک باشد. برای جزئیات دقیق مقدار و دفعات مصرف، همیشه به نسخهٔ پزشک و برگهٔ راهنمای داخل بستهٔ دارو مراجعه کنید.

مصرف هم‌زمان آمانتادین با داروهای آنتی‌کولینرژیک یا برخی داروهای ضدافسردگی و ضدآلرژی می‌تواند عوارضی مانند خشکی دهان، یبوست، تاری دید، گیجی یا توهم را تشدید کند. الکل نیز می‌تواند سرگیجه و منگی ناشی از این دارو را بیشتر کند و بهتر است در دورهٔ مصرف دارو محدود یا حذف شود. برخی داروهای دیگر که از طریق کلیه دفع می‌شوند ممکن است سطح خونی آمانتادین را تغییر دهند، و چون خود این دارو بر دستگاه عصبی مرکزی اثر می‌گذارد، هم‌زمانی آن با محرک‌های عصبی یا سایر داروهای اثرگذار بر مغز نیاز به احتیاط دارد. به همین دلیل، فهرست کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهان دارویی‌ای را که مصرف می‌کنید به پزشک و داروساز خود بگویید.