آمانتادین

آمانتادین دارویی است که بر دستگاه عصبی مرکزی اثر می‌گذارد و در گروه داروهای ضدپارکینسون، از دستهٔ مشتقات آدامانتان، قرار دارد. مکانیسم دقیق اثر آن به‌طور کامل شناخته‌نشده، اما تصور می‌شود با افزایش آزادسازی دوپامین در مغز، کاهش بازجذب آن، و مهار نوعی گیرندهٔ گلوتاماتی (NMDA) عمل می‌کند؛ همین ویژگی آن را در کنترل علائم حرکتی پارکینسون و کاهش حرکات غیرارادی ناشی از لوودوپا مؤثر ساخته است. این دارو در گذشته به‌عنوان ضدویروس برای آنفلوانزای نوع A نیز کاربرد داشت، اما به‌دلیل گسترش مقاومت ویروسی، امروزه بیشتر در حوزهٔ اختلالات حرکتی به کار می‌رود. آمانتادین به‌صورت کپسول خوراکی موجود است و مصرف آن باید همواره طبق تشخیص و نظر پزشک باشد.

آمانتادین معمولاً به‌صورت خوراکی و با یا بدون غذا مصرف می‌شود؛ اگر دچار ناراحتی معده شوید، مصرف همراه با غذا می‌تواند کمک‌کننده باشد. از آنجا که این دارو ممکن است بی‌خوابی ایجاد کند، پزشک معمولاً توصیه می‌کند آخرین دوز روزانه در ساعات اولیهٔ بعدازظهر یا زودتر مصرف شود، نه نزدیک زمان خواب. مقدار و تعداد دفعات مصرف را فقط پزشک، بر اساس وضعیت شما (به‌ویژه عملکرد کلیه)، تعیین می‌کند و نباید بدون مشورت تغییر یابد. نکتهٔ بسیار مهم این است که هرگز نباید مصرف آمانتادین را ناگهان قطع کرد؛ قطع سریع می‌تواند علائم پارکینسون را به‌شدت تشدید کند یا در موارد نادر با وضعیتی جدی همراه با تب بالا و سفتی شدید عضلانی همراه باشد، بنابراین قطع دارو باید همیشه به‌تدریج و زیر نظر پزشک انجام شود.

آمانتادین ممکن است با داروهای آنتی‌کولینرژیک (مانند برخی داروهای ضدافسردگی یا ضدرعشه) تداخل داشته باشد و عوارضی مانند خشکی دهان، تاری دید، یبوست یا گیجی بیشتر را تشدید کند. مصرف هم‌زمان با محرک‌های دستگاه عصبی مرکزی نیز می‌تواند بی‌قراری، بی‌خوابی و تپش قلب را افزایش دهد. برخی داروها مانند ترکیب هیدروکلروتیازید-تریامترن، تری‌متوپریم یا کینیدین می‌توانند دفع کلیوی آمانتادین را کاهش داده و سطح خونی آن را بالا ببرند. مصرف الکل نیز می‌تواند سرگیجه و گیجی ناشی از این دارو را تشدید کند. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید تا خطر تداخل بررسی شود.