وارنیکلین

وارنیکلین دارویی است که برای کمک به ترکِ سیگار به کار می‌رود و در واقع یک آگونیستِ جزئیِ گیرندهٔ نیکوتینی (Nicotinic Receptor Partial Agonist) محسوب می‌شود. این دارو به‌طورِ جزئی همان گیرنده‌هایی در مغز را تحریک می‌کند که نیکوتین به آن‌ها متصل می‌شود؛ از یک‌سو تا حدی ولع و نشانه‌های ناخوشایندِ ترکِ نیکوتین را کم می‌کند و از سویِ دیگر، اگر فرد باز هم سیگار بکشد، لذت و اثرِ پاداش‌دهندهٔ آن را کاهش می‌دهد. هدفِ اصلی از مصرفِ وارنیکلین، بالا بردنِ شانسِ موفقیت در ترکِ کاملِ سیگار در کنارِ حمایت‌های رفتاری و مشاورهٔ ترکِ اعتیاد است. این دارو معمولاً در دورهٔ زمانیِ مشخص و تحتِ نظرِ پزشک مصرف می‌شود.

وارنیکلین به‌صورتِ خوراکی و همراه با آب مصرف می‌شود و قرص باید کامل بلعیده شود، نه خرد یا جویده. برای کاهشِ احتمالِ تهوع، معمولاً توصیه می‌شود قرص همراه با غذا و یک لیوان آبِ کامل مصرف شود. پزشک معمولاً یک «تاریخِ ترکِ سیگار» تعیین می‌کند و دوز دارو را در روزهای نخستِ درمان به‌تدریج تنظیم می‌کند؛ این برنامه‌ریزی و طولِ دورهٔ درمان کاملاً بر عهدهٔ پزشک است و باید دقیقاً طبقِ نسخه دنبال شود. حتی اگر در میانهٔ دوره احساسِ بهبود کردید یا هنوز گاه‌به‌گاه سیگار می‌کشید، دارو را بدونِ مشورت با پزشک قطع نکنید، چون تکمیلِ دوره برای رسیدن به نتیجهٔ پایدار اهمیت دارد.

وارنیکلین برخلافِ بسیاری از داروها عمدتاً از راهِ کلیه دفع می‌شود و تداخلِ داروییِ چشمگیرِ چندانی با اغلبِ داروهای رایج ندارد، اما ترکیبِ آن با سایرِ روش‌های جایگزینیِ نیکوتین مانندِ آدامس یا چسبِ نیکوتین معمولاً توصیه نمی‌شود، مگر با نظرِ صریحِ پزشک. مصرفِ الکل در دورهٔ درمان می‌تواند خطرِ عوارضِ روانی و رفتاری را افزایش دهد و بهتر است محدود یا با احتیاط انجام شود. از سویِ دیگر، خودِ ترکِ سیگار می‌تواند سطحِ خونیِ برخی داروهای دیگر را که فرد هم‌زمان مصرف می‌کند تغییر دهد، پس فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هرگونه تنظیمِ لازم انجام شود.