تیروفیبان

تیروفیبان دارویی ضدپلاکت از دستهٔ مهارکننده‌های غیرپپتیدیِ گیرندهٔ پلاکتیِ گلیکوپروتئین IIb/IIIa (Glycoprotein IIb/IIIa Receptor Antagonist) است. این دارو با اتصال به این گیرنده روی سطحِ پلاکت‌ها، از پیوندخوردنِ فیبرینوژن بین پلاکت‌ها و درنتیجه از به‌هم‌چسبیدنِ آن‌ها و شکل‌گیریِ لختهٔ خون در عروقِ کرونر جلوگیری می‌کند. هدفِ اصلیِ تجویزِ آن، کاهشِ خطرِ سکتهٔ قلبی و بسته‌شدنِ ناگهانیِ عروق در بیمارانِ دچارِ سندرمِ حادِ کرونری یا در جریانِ آنژیوپلاستی و استنت‌گذاریِ عروقِ کرونر است. اثرِ ضدپلاکتیِ آن سریع و برگشت‌پذیر است، به‌طوری‌که پس از قطعِ تزریق، عملکردِ پلاکت‌ها طیِ چند ساعت به حالتِ طبیعی بازمی‌گردد. این دارو تنها به‌صورتِ تزریقِ وریدی و در محیطِ بیمارستانی، معمولاً همراه با آسپرین و هپارین، مصرف می‌شود.

تیروفیبان را پزشک و کادرِ درمانِ بیمارستان از راهِ سرمِ وریدی، معمولاً با یک تزریقِ اولیهٔ بارگذاری و سپس تزریقِ پیوستهٔ نگه‌دارنده، تجویز و کنترل می‌کنند؛ بنابراین بیمار نیازی به تنظیمِ خودِ دارو یا هماهنگی با وعده‌های غذایی ندارد. مقدار و مدتِ تزریق را پزشک بر اساسِ وضعیتِ قلبی، عملکردِ کلیه و نوعِ مداخلهٔ درمانی تعیین می‌کند و در تمامِ مدتِ تزریق، فشارِ خون، ضربانِ قلب، شمارشِ پلاکت و نشانه‌های خون‌ریزی به‌دقت پایش می‌شود. این دارو معمولاً همراه با آسپرین و هپارین تجویز می‌شود و ادامه، تغییر یا قطعِ آن کاملاً بر عهدهٔ تیمِ درمانی است؛ هر دردِ قفسهٔ سینه یا احساسِ غیرعادی در حینِ تزریق را باید فوراً به پرستار یا پزشکِ بالین اطلاع دهید.

تیروفیبان بیشترین تداخل را با سایرِ داروهای اثرگذار بر انعقادِ خون دارد؛ مصرفِ هم‌زمانِ آن با هپارین، وارفارین، آسپرین، کلوپیدوگرل یا هر داروی ضدپلاکت و ضدانعقادِ دیگر، و نیز داروهای ضدالتهابیِ غیراستروئیدی، خطرِ خون‌ریزی را بیشتر می‌کند؛ هرچند ترکیبِ آن با آسپرین و هپارین اغلب آگاهانه و بخشی از پروتکلِ درمانی است. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را حتماً به پزشک و داروسازِ بیمارستان بگویید تا هماهنگیِ لازم و پایشِ دقیق‌تری انجام شود.