پیموزاید

پیموزاید داروی ضدروان‌پریشیِ نسل اول (تیپیک) از خانوادهٔ دی‌فنیل‌بوتیل‌پیپریدین‌ها و از گروهِ داروهای مؤثر بر دستگاهِ عصبی است. این دارو با مسدود کردنِ گیرندهٔ دوپامین (Dopamine Receptor) در مغز، فعالیتِ بیش‌ازحدِ مسیرهای دوپامینرژیک را کاهش می‌دهد و از این راه علائمِ حرکتی و روانیِ مرتبط را تعدیل می‌کند. کاربردِ اصلیِ پیموزاید، کاهشِ تیک‌های حرکتی و صوتیِ سندرمِ تورت در مواردی است که درمان‌های دیگر پاسخِ کافی نداده‌اند؛ همچنین در برخی موارد برای روان‌پریشیِ مزمنِ مقاوم به درمان به‌کار می‌رود. ویژگیِ متمایزِ این دارو نسبت به بسیاری از داروهای مشابه، اثرِ آن بر ریتمِ الکتریکیِ قلب است؛ به همین دلیل مصرفِ آن همیشه باید زیرِ نظرِ دقیقِ پزشک و همراه با پایشِ دوره‌ایِ نوارِ قلب باشد.

پیموزاید معمولاً به‌صورتِ قرص و طبقِ برنامهٔ زمانیِ مشخصی که پزشک تعیین می‌کند مصرف می‌شود؛ بهتر است هر روز در ساعتِ ثابتی خورده شود تا سطحِ دارو در بدن یکنواخت بماند. این قرص را می‌توان با یا بدونِ غذا میل کرد، مگر آنکه پزشک یا داروساز توصیهٔ دیگری داده باشد. مقدارِ مصرف و مدتِ درمان کاملاً بر اساسِ وضعیتِ هر فرد تعیین می‌شود، پس هرگز نباید آن را خودسرانه تغییر داد یا بیش از نسخه مصرف کرد. قطعِ ناگهانیِ پیموزاید پس از مصرفِ طولانی‌مدت می‌تواند باعثِ بازگشتِ تیک‌ها یا علائمِ روانی شود؛ بنابراین هرگونه تغییر یا توقفِ مصرف باید تدریجی و طبقِ نظرِ پزشک انجام شود.

پیموزاید با داروهای متعددی تداخل دارد و مهم‌ترین نگرانی، تشدیدِ اثرِ آن بر ریتمِ قلب است. مصرفِ هم‌زمان با برخی آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولیدی، داروهای ضدقارچِ آزولی، برخی داروهای ضدافسردگی و هر دارویِ دیگری که فاصلهٔ QT را طولانی می‌کند، می‌تواند خطرناک باشد و معمولاً ممنوع یا نیازمندِ احتیاطِ شدید است. آبِ گریپ‌فروت نیز می‌تواند سطحِ خونیِ پیموزاید را بالا ببرد و مصرفِ الکل یا سایرِ داروهای خواب‌آور و آرام‌بخش می‌تواند خواب‌آلودگی را تشدید کند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید تا از هرگونه تداخلِ خطرناک پیشگیری شود.