پالی‌پریدون

پالی‌پریدون از دستهٔ داروهای ضدروان‌پریشیِ نسل‌جدید (Atypical Antipsychotic) است و در واقع متابولیتِ فعالِ داروی شناخته‌شدهٔ ریسپریدون به‌شمار می‌رود. این دارو با اثرگذاری بر گیرنده‌های دوپامین و سروتونین در مغز، فعالیتِ بیش‌ازحدِ برخی مسیرهای عصبی را متعادل می‌کند و به کاهشِ توهم، هذیان و آشفتگیِ فکری کمک می‌کند. در ایران این دارو به‌صورتِ قرصِ آهسته‌رهش (اینوگا) عرضه می‌شود که مادهٔ مؤثره را طیِ ساعت‌های طولانی به‌تدریج در بدن آزاد می‌کند. هدفِ اصلیِ درمان، کنترلِ پایدارِ نشانه‌ها و کمک به بازگشتِ فرد به عملکردِ روزمره و کیفیتِ بهترِ زندگی است.

این قرص باید یک‌بار در روز و ترجیحاً در ساعتِ ثابتی از شبانه‌روز مصرف شود. آن را باید کامل و بدونِ جویدن، خرد کردن یا نصف کردن، با آب بلعید؛ زیرا پوستهٔ مخصوصِ قرص دارو را به‌تدریج در طولِ روز آزاد می‌کند و دیدنِ پوستهٔ خالیِ آن در مدفوع طبیعی است و نشانهٔ جذب‌نشدنِ دارو نیست. رابطهٔ مصرف با غذا بهتر است هر روز یکسان باشد تا جذبِ دارو یکنواخت بماند. تأثیرِ کاملِ درمان معمولاً به‌تدریج و طیِ چند هفته ظاهر می‌شود؛ پس حتی با بهبودِ نشانه‌ها نباید بدونِ مشورتِ پزشک مصرف را قطع یا دوز را تغییر داد، چون قطعِ ناگهانی می‌تواند به بازگشتِ نشانه‌ها منجر شود. مقدارِ دقیقِ مصرف و مدتِ درمان را فقط پزشکِ معالج بر اساسِ نسخه تعیین می‌کند.

پالی‌پریدون می‌تواند با داروهایی که بر سیستمِ عصبیِ مرکزی اثر می‌گذارند، مانندِ آرام‌بخش‌ها، خواب‌آورها، برخی مسکن‌های مخدر و الکل، اثرِ خواب‌آلودگی و کاهشِ هوشیاری را تشدید کند؛ از همین رو مصرفِ الکل در دورانِ درمان توصیه نمی‌شود. هم‌زمانی با داروهایی که ریتمِ قلب را تحتِ تأثیر قرار می‌دهند و فاصلهٔ کیوتی را طولانی می‌کنند نیز باید با احتیاط و زیرِ نظرِ پزشک باشد. برخی داروهای ضدتشنج مانندِ کاربامازپین ممکن است اثرِ پالی‌پریدون را کاهش دهند، و داروهای مؤثر بر فشارِ خون می‌توانند افتِ فشارِ خون هنگامِ برخاستن را تشدید کنند. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا تداخل‌های احتمالی بررسی و در صورتِ نیاز، دوز یا زمان‌بندیِ مصرف تنظیم شود.