ماپروتیلین

ماپروتیلین دارویی ضدافسردگیِ چهارحلقه‌ای (Tetracyclic Antidepressant) است که از نظرِ اثر و مکانیسم، شباهتِ زیادی به ضدافسردگی‌هایِ سه‌حلقه‌ای دارد. این دارو عمدتاً با مهارِ بازجذبِ نوراپی‌نفرین در مغز، غلظتِ این ناقلِ عصبی را در فضایِ بینِ سلول‌هایِ عصبی افزایش می‌دهد و به‌تدریج به بهبودِ خلق، انرژی و کیفیتِ خوابِ فردِ مبتلا به افسردگی کمک می‌کند. اثرِ ضدافسردگیِ آن معمولاً به‌یک‌باره ظاهر نمی‌شود و طیِ چند هفته به‌تدریج شکل می‌گیرد. از آنجا که این دارو به‌ویژه در دوزهایِ بالا خطرِ بروزِ تشنج را افزایش می‌دهد، مصرف و تنظیمِ دوزِ آن باید همیشه زیرِ نظرِ مستقیمِ پزشک باشد.

ماپروتیلین معمولاً به‌شکلِ قرص و یک‌بار در روز مصرف می‌شود؛ پزشک یا داروسازتان مشخص می‌کند که این نوبتِ مصرف در چه ساعتی از روز و همراه یا جدا از غذا باشد. اثرِ ضدافسردگیِ این دارو معمولاً بلافاصله ظاهر نمی‌شود و ممکن است چند هفته طول بکشد، پس حتی اگر در روزهایِ نخست بهبودی احساس نکردید، خودسرانه مصرف را قطع نکنید. برایِ کاهشِ خطرِ عوارضی مانندِ تشنج، دوزِ این دارو معمولاً به‌آرامی و طیِ چند هفته افزایش می‌یابد؛ هرگز دوزِ خود را بدونِ هماهنگی با پزشک تغییر ندهید. قطعِ ناگهانیِ ماپروتیلین پس از مصرفِ طولانی‌مدت نیز می‌تواند با علائمی مانندِ تهوع، سردرد یا بی‌قراری همراه باشد، پس قطعِ آن باید همیشه تدریجی و طبقِ نظرِ پزشک انجام شود.

ماپروتیلین با داروهایِ مهارکنندهٔ مونوآمین‌اکسیداز (MAOI) تداخلِ جدی دارد و نباید هم‌زمان یا در فاصلهٔ کوتاهی پس از قطعِ آن‌ها مصرف شود. مصرفِ هم‌زمان با الکل، آرام‌بخش‌ها، خواب‌آورها یا سایرِ داروهایِ مهارکنندهٔ سیستمِ عصبی می‌تواند خواب‌آلودگی را تشدید کند. داروها یا موادی که آستانهٔ تشنج را پایین می‌آورند نیز می‌توانند خطرِ تشنجِ ناشی از ماپروتیلین را بیشتر کنند. ترکیب با برخی داروهایِ دیگرِ اثرگذار بر سروتونین هم به‌ندرت می‌تواند خطرِ سندرمِ سروتونین را بالا ببرد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را همیشه به پزشک و داروساز بگویید.