لوراسیدون

لوراسیدون (که در ایران با نامِ تجاریِ لاتودا نیز شناخته می‌شود) یک داروی ضدروان‌پریشیِ نسل دوم (آتیپیک) از ردهٔ داروهای اثرگذار بر دستگاه عصبی مرکزی است. این دارو با تعدیلِ فعالیتِ گیرنده‌های دوپامین و سروتونین در مغز، افکارِ آشفته، توهم و بی‌ثباتیِ خلقی را کاهش می‌دهد. کاربردِ اصلیِ آن، کنترلِ نشانه‌های اسکیزوفرنی و نیز درمانِ دوره‌های افسردگی در اختلالِ دوقطبی نوع یک است. اثرِ آن معمولاً تدریجی است و طیِ چند هفته مصرفِ منظم آشکار می‌شود، نه بلافاصله. یکی از ویژگی‌های مهمِ این دارو آن است که باید همراه با غذا مصرف شود تا جذبِ کافی داشته باشد.

لوراسیدون باید همراه با غذا (دست‌کم یک وعدهٔ سبک) مصرف شود، زیرا خالی بودنِ معده جذبِ آن را به‌شدت کاهش می‌دهد و اثربخشیِ دارو را پایین می‌آورد. بهتر است هر روز در یک ساعتِ مشخص، معمولاً عصر یا شب، مصرف شود تا سطحِ دارو در بدن یکنواخت بماند. تعیینِ مقدارِ دقیق و مدتِ درمان تنها بر عهدهٔ پزشک است و باید دقیقاً طبقِ نسخه رعایت شود؛ در صورتِ فراموشیِ یک نوبت، نباید دو برابر مصرف شود. حتی اگر حالِ فرد بهتر شد، قطعِ ناگهانیِ دارو بدونِ مشورت با پزشک توصیه نمی‌شود، زیرا ممکن است نشانه‌ها بازگردند.

لوراسیدون عمدتاً در کبد و از راهِ آنزیمِ سیتوکروم پی۴۵۰ (CYP3A4) متابولیزه می‌شود؛ بنابراین مصرفِ هم‌زمان با داروهای مهارکنندهٔ قویِ این آنزیم (مانندِ برخی داروهای ضدقارچ یا آنتی‌بیوتیک‌های خاص) یا محرک‌های قویِ آن (مانندِ برخی داروهای ضدتشنج) می‌تواند اثرِ لوراسیدون را به‌شدت تغییر دهد و معمولاً باید اجتناب شود. مصرفِ هم‌زمان با الکل، آرام‌بخش‌ها، مسکن‌های اپیوییدی یا سایر داروهای خواب‌آور می‌تواند خواب‌آلودگی و کاهشِ هوشیاری را تشدید کند. ترکیب با داروهای پایین‌آورندهٔ فشارِ خون نیز ممکن است افتِ فشار هنگامِ ایستادن را بیشتر کند. فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ داروییِ مصرفی‌تان را حتماً به پزشک و داروساز بگویید.