لووکارنیتین

لووکارنیتین شکل فعال زیستیِ کارنیتین است؛ ترکیبی شبیه اسیدهای آمینه که بدن آن را از دو اسید آمینهٔ لیزین و متیونین می‌سازد و از منابع غذایی مانند گوشت قرمز و لبنیات نیز دریافت می‌کند. این دارو در ردهٔ فرآورده‌های مؤثر بر گوارش و سوخت‌وساز قرار می‌گیرد و نقش اصلی‌اش انتقال اسیدهای چرب زنجیره‌بلند به داخل میتوکندریِ سلول‌هاست، جایی که این چربی‌ها برای تولید انرژی سوزانده می‌شوند. هرگاه بدن به هر دلیلی، از جمله اختلال مادرزادی، بیماری کلیوی یا دیالیز، دچار کمبود کارنیتین شود، سوخت‌وساز چربی و انرژی‌رسانی به بافت‌هایی مانند قلب و عضلات مختل می‌شود. فرآوردهٔ دارویی لووکارنیتین برای جبران همین کمبود و بازگرداندن روند طبیعیِ تولید انرژی در سلول‌ها تجویز می‌شود.

شکل دارویی (قرص، قرص جویدنی، محلول خوراکی یا تزریق) و برنامهٔ دقیق مصرف را پزشک بر اساس نوع و شدت کمبود کارنیتین شما مشخص می‌کند. شکل خوراکی را می‌توان با یا بدون غذا مصرف کرد؛ اگر ناراحتی معده یا حالت تهوع پیش آمد، مصرف همراه غذا یا در چند وعدهٔ کوچک‌تر در طول روز معمولاً بهتر تحمل می‌شود. محلول خوراکی را می‌توان با آب یا آب‌میوه رقیق کرد تا طعم آن ملایم‌تر شود، و قرص جویدنی باید پیش از قورت دادن کاملاً جویده شود؛ فرم تزریقی فقط توسط کادر درمان و در محیط درمانی تزریق می‌شود. مصرف را سرِ وقت و طبق برنامهٔ تجویزشده ادامه دهید و به‌ویژه اگر کمبود کارنیتین شما زمینهٔ پزشکی مشخصی دارد، بدون هماهنگی با پزشک، درمان را قطع یا دوز را تغییر ندهید.

لووکارنیتین می‌تواند اثر داروهای رقیق‌کنندهٔ خون از خانوادهٔ وارفارین را تقویت کند و خطر خونریزی را بالا ببرد، به همین دلیل در مصرف هم‌زمان معمولاً پایش دقیق‌تر انعقاد خون لازم است. برخی آنتی‌بیوتیک‌های خاص (ترکیبات پیوالات‌دار) نیز می‌توانند دفع کارنیتین از بدن را افزایش دهند و کمبود آن را تشدید کنند. تداخل غذاییِ مهمی برای این دارو شناخته نشده، اما فهرست کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هر تداخل احتمالی بررسی شود.