انسولین انسانی

انسولین انسانی محلول در گروه داروهای کاهندهٔ قند خون و زیرگروه انسولین‌های کوتاه‌اثر قرار دارد. با اتصال به گیرنده‌های انسولین، برداشت گلوکز به‌وسیلهٔ عضله و بافت چربی را بیشتر و تولید گلوکز در کبد را کمتر می‌کند. به همین دلیل برای پوشش افزایش قند خون پس از غذا و تأمین نیاز انسولینی بدن، گاهی همراه انسولین‌های طولانی‌اثر استفاده می‌شود. شکل مصرف آن تزریقی است؛ تزریق وریدی فقط در محیط درمانی و با پایش قند خون انجام می‌شود. در ایران ممکن است با نام‌هایی مانند بیوسولین آر، اکتراپید، ویتاسولین آر و هایسولین آر دیده شود؛ هنگام خرید یا تعویض، نام ماده، غلظت و شکل فرآورده را با نسخه تطبیق دهید.

مقدار و زمان تزریق برای هر فرد جداگانه تعیین می‌شود. انسولین انسانی کوتاه‌اثر معمولاً به‌صورت زیرجلدی و پیش از غذا تزریق می‌شود و در بسیاری از فرآورده‌ها باید وعده یا میان‌وعدهٔ حاوی کربوهیدرات حدود نیم ساعت بعد مصرف شود؛ فاصلهٔ دقیق را از نسخه و بروشور همان فرآورده بگیرید. محل تزریق را بین شکم، ران، بازو یا باسن بچرخانید و از نواحی سفت، توده‌دار، کبود یا ملتهب دوری کنید. محلول باید شفاف و بی‌رنگ باشد؛ اگر کدر، تغییررنگ‌داده یا دارای ذرات است، از آن استفاده نکنید. برچسب و غلظت را پیش از هر تزریق بخوانید و فقط از سرنگ یا وسیلهٔ تزریق سازگار با همان غلظت استفاده کنید. تزریق وریدی فقط در مرکز درمانی و به‌وسیلهٔ کارکنان درمان انجام می‌شود. انسولین را خودسرانه قطع، با نوع دیگری جایگزین یا با انسولین دیگر مخلوط نکنید؛ در نوبت فراموش‌شده یا ناتوانی از خوردن، طبق برنامهٔ اختصاصی پزشک یا داروساز عمل کنید و نوبت بعدی را دوبرابر نکنید.

داروهای کاهندهٔ قند و برخی داروهای فشارخون، به‌ویژه مسدودکننده‌های بتا، می‌توانند خطر افت قند را بیشتر کنند؛ مسدودکننده‌های بتا ممکن است لرزش و تپش قلب هشداردهنده را پنهان کنند. کورتون‌ها، برخی داروهای ادرارآور، هورمون‌های تیروئید، قرص‌های جلوگیری و بعضی داروهای محرک ممکن است قند خون یا نیاز به انسولین را افزایش دهند. پیگلیتازون همراه انسولین می‌تواند ورم و نارسایی قلبی را بیشتر کند. الکل، به‌خصوص بدون غذا، ممکن است افت قند را شدید یا دیررس کند. فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و فرآورده‌های گیاهی‌تان را به پزشک و داروساز بگویید.