فلوفنازین

فلوفنازین از خانوادهٔ فنوتیازین‌ها و از داروهای ضدروان‌پریشیِ نسلِ اول است که در ردهٔ درمانیِ دستگاهِ عصبی قرار می‌گیرد. این دارو با مهارِ اثرِ دوپامین در برخی مسیرهای عصبیِ مغز، نشانه‌های روان‌پریشی مانندِ هذیان و توهم را کاهش می‌دهد. فلوفنازین در ایران عمدتاً به‌شکلِ قرصِ خوراکی و با چند نامِ تجاری در دسترس است. هدفِ اصلی از مصرفِ آن، کنترلِ نشانه‌های روان‌پریشی و کمک به بازگشتِ ثباتِ فکری و رفتاری در فردی است که با چنین اختلالی روبه‌روست. این دارو معمولاً بخشی از یک برنامهٔ درمانیِ گسترده‌تر است که پزشکِ روان‌پزشک آن را پیگیری می‌کند.

فلوفنازین را می‌توان با معدهٔ خالی یا همراه با غذا مصرف کرد؛ اگر دارو باعثِ ناراحتیِ معده شد، مصرفِ آن همراه با غذا می‌تواند کمک‌کننده باشد. بهتر است این دارو هر روز در ساعتی مشخص و دقیقاً طبقِ برنامه‌ای که پزشک تعیین کرده مصرف شود تا اثرِ آن پایدار بماند و نوبتی از آن جا نیفتد. مقدار و مدتِ درمان را فقط پزشک بر اساسِ نسخه تعیین می‌کند؛ نباید بدونِ هماهنگی با او مصرف را خودسرانه افزایش، کاهش یا به‌طورِ ناگهانی قطع کرد، زیرا قطعِ ناگهانیِ این دارو، به‌ویژه پس از مصرفِ طولانی‌مدت، می‌تواند به بازگشتِ نشانه‌ها یا بروزِ علائمِ گذرای قطعِ دارو بینجامد. اگر نوبتی از دارو فراموش شد، بهترین کار پیروی از راهنماییِ پزشک یا داروساز است.

فلوفنازین با داروهای آرام‌بخش، خواب‌آور، مسکن‌های اُپیوییدی و الکل، اثرِ خواب‌آلودگی و کاهشِ هوشیاری را تشدید می‌کند. مصرفِ هم‌زمانِ آن با داروهای پایین‌آورندهٔ فشارِخون می‌تواند افتِ فشار هنگامِ برخاستن را بیشتر کند، و ترکیب با داروهای دیگری که بر ریتمِ قلب اثر می‌گذارند نیز باید با احتیاط و زیرِ نظرِ پزشک انجام شود. داروهای آنتی‌کولینرژیک و برخی داروهای ضدافسردگی نیز ممکن است با فلوفنازین تداخل داشته باشند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو.