دزیپرامین

دزیپرامین یکی از داروهای ضدافسردگی سه‌حلقه‌ای (Tricyclic Antidepressant) است که برخلاف بسیاری از داروهای هم‌خانواده‌اش، عمدتاً بر بازجذب نوراپی‌نفرین اثر می‌گذارد و اثر کمتری بر سروتونین دارد. همین ویژگی سبب شده در مقایسه با برخی ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای قدیمی‌تر، کمی محرک‌تر و کم‌خواب‌آورتر باشد. هدف اصلی مصرف این دارو، بهبود خلق‌وخو، انرژی و کارکرد روزمرهٔ فردی است که دچار افسردگی شده است. اثر آن معمولاً به‌تدریج و پس از چند هفته مصرف منظم نمایان می‌شود، نه بلافاصله پس از شروع درمان.

دزیپرامین را دقیقاً طبق دستور و زمان‌بندی پزشک، هر روز در ساعت مشخصی مصرف کنید تا سطح دارو در بدن یکنواخت بماند؛ پزشک بر اساس شرایط شما زمان مصرف صبح یا شب را تعیین می‌کند. این دارو را معمولاً می‌توان با یا بدون غذا مصرف کرد، مگر آنکه دستور دیگری داده شده باشد. اثر ضدافسردگی دزیپرامین معمولاً به‌تدریج و پس از چند هفته مصرف منظم نمایان می‌شود، پس حتی در روزهایی که حال بهتری دارید، طبق برنامه مصرف را ادامه دهید. هرگز مصرف این دارو را بدون هماهنگی با پزشک ناگهان قطع نکنید، چون این کار می‌تواند نشانه‌هایی مانند تهوع، سردرد، بی‌قراری یا اختلال خواب ایجاد کند؛ در صورت نیاز به قطع مصرف، پزشک معمولاً دوز را به‌تدریج کاهش می‌دهد.

دزیپرامین با داروهای مهارکنندهٔ مونوآمین‌اکسیداز (MAOI) تداخل خطرناک و بالقوه کشنده دارد و مصرف هم‌زمان آن‌ها ممنوع است؛ معمولاً باید فاصلهٔ زمانی کافی بین قطع یکی و شروع دیگری رعایت شود. مصرف هم‌زمان با سایر داروهای سروتونرژیک، مانند برخی ضدافسردگی‌های دیگر، می‌تواند خطر سندرم سروتونین را افزایش دهد. الکل و داروهای آرام‌بخش یا خواب‌آور نیز می‌توانند اثر خواب‌آلودگی و کاهش هوشیاری ناشی از این دارو را تشدید کنند. برخی داروهای قلبی و داروهای دارای اثر آنتی‌کولینرژیک هم ممکن است با دزیپرامین تداخل داشته باشند. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از تداخل‌های احتمالی پیشگیری شود.