دالفامپریدین

دالفامپریدین (Dalfampridine) که در برخی منابع فامپریدین نیز نامیده می‌شود، دارویی از ردهٔ مسدودکننده‌های کانالِ پتاسیم (Potassium Channel Blocker) در حوزهٔ دستگاهِ عصبی است. برخلافِ بسیاری از داروهای رایج در مولتیپل اسکلروزیس (ام‌اس) که بر سیستمِ ایمنیِ بدن اثر می‌گذارند، این دارو مستقیماً روی هدایتِ پیامِ عصبی در رشته‌های عصبیِ آسیب‌دیده عمل می‌کند. مکانیسمِ اثرِ آن مسدودکردنِ برخی کانال‌های پتاسیمی روی سطحِ رشته‌های عصبی است که میلینِ خود را از دست داده‌اند؛ این کار به هدایتِ بهترِ پیامِ الکتریکی در طولِ همان رشته‌ها کمک می‌کند. هدفِ اصلیِ مصرفِ آن بهترشدنِ سرعت و توانِ راه‌رفتن در بزرگسالانِ مبتلا به ام‌اس است؛ این دارو نه بیماریِ ام‌اس را درمان می‌کند و نه روندِ پیشرفتِ آن را کند می‌سازد.

قرصِ دالفامپریدین باید کامل و بدونِ خردکردن، جویدن یا شکستن بلعیده شود، زیرا ساختارِ آهسته‌رهشِ آن برای آزادسازیِ تدریجیِ دارو طراحی شده و شکستنِ قرص این روند را مختل می‌کند. بهتر است این دارو با معدهٔ خالی و در فاصله‌های زمانیِ منظم و یکسان -دقیقاً طبقِ آنچه پزشک تعیین کرده- مصرف شود تا سطحِ دارو در بدن پایدار بماند. اگر یک نوبتِ مصرف فراموش شد، هرگز نباید برای جبرانِ آن دوزِ دوتایی خورده شود؛ کافی است نوبتِ بعدی در زمانِ معمولِ خود مصرف شود. تصمیم دربارهٔ ادامه یا قطعِ درمان -به‌ویژه اگر بهبودیِ محسوسی در راه‌رفتن دیده نشود- باید همیشه با پزشک در میان گذاشته شود، و بالابردنِ خودسرانهٔ دوز برای اثرِ سریع‌تر یا بیشتر هرگز توصیه نمی‌شود.

دالفامپریدین می‌تواند با داروهایی که سطحِ آن را در خون بالا می‌برند تداخل داشته باشد؛ چنین تداخلی خطرِ بروزِ تشنج را افزایش می‌دهد، به‌ویژه اگر داروی دیگر بر دفعِ کلیوی اثر بگذارد. مصرفِ هم‌زمانِ هر فرآوردهٔ دیگری که مادهٔ مشابه یا هم‌خانواده با دالفامپریدین دارد نیز نباید بدونِ اطلاعِ پزشک انجام شود. الکل و برخی داروهای اثرگذار بر دستگاهِ عصبی که آستانهٔ تشنج را پایین می‌آورند نیز باید با احتیاط بررسی شوند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هرگونه تداخلِ احتمالی از پیش شناسایی و مدیریت شود.