فاکتور هفتِ انعقادیِ فعال‌شده، نوترکیبِ انسانی

فاکتور هفتِ انعقادیِ فعال‌شدهٔ نوترکیبِ انسانی، نسخه‌ای تولیدشده در آزمایشگاه از یکی از پروتئین‌هایِ طبیعیِ زنجیرهٔ انعقادِ خون است. در بدنِ سالم، این فاکتور در محلِ آسیبِ عروقی فعال می‌شود و زنجیره‌ای از واکنش‌ها را آغاز می‌کند که به تشکیلِ لختهٔ خون می‌انجامد. فرمِ داروییِ این ماده با اتصال به بافتِ آسیب‌دیده و سطحِ پلاکت‌هایِ فعال‌شده، فاکتورِ X را مستقیماً و بدونِ نیاز به فاکتورِ VIII یا IX فعال می‌کند. به همین دلیل، این دارو مخصوصِ بیمارانی طراحی شده که به‌دلیلِ ایجادِ مهارکننده (آنتی‌بادی) علیهِ فاکتورِ VIII یا IX، یا کمبودِ ژنتیکیِ فاکتورِ هفت، فرآورده‌هایِ معمولِ انعقادی برایشان اثر ندارد. این داروی تزریقی فقط زیرِ نظرِ مستقیمِ متخصصِ خون، معمولاً در بیمارستان یا با آموزشِ مرکزِ درمانِ هموفیلی، استفاده می‌شود.

این دارو فقط به‌صورتِ تزریقِ وریدی مصرف می‌شود و معمولاً در بیمارستان یا درمانگاهِ تخصصیِ هموفیلی تزریق می‌گردد؛ در بسیاری از بیمارانِ آموزش‌دیده، تزریق در منزل توسطِ خودِ فرد یا یکی از اعضایِ خانواده هم، زیرِ نظرِ مرکزِ درمانِ هموفیلی، امکان‌پذیر است. هرچه فاصلهٔ زمانی بینِ شروعِ خونریزی و تزریق کوتاه‌تر باشد، اثرِ دارو بهتر است؛ پس باید در اولین نشانه‌هایِ خونریزی اقدام کرد. پیش از تزریق، پودرِ لیوفیلیزهٔ دارو باید دقیقاً طبقِ دستورِ همراهِ بسته‌بندی با حلالِ مخصوصش آماده شود. تعدادِ دفعات و فاصلهٔ تکرارِ تزریق را فقط پزشکِ متخصص، بر اساسِ نوعِ بیماری، شدتِ خونریزی و پاسخِ فرد به درمان تعیین می‌کند؛ این برنامه را بدونِ مشورت تغییر نده یا زودتر از موعد قطع نکن، حتی اگر خونریزی متوقف به‌نظر برسد.

مهم‌ترین نکته، پرهیز از مخلوط‌کردنِ این دارو با هر محلولِ تزریقیِ دیگر است؛ این دارو فقط با حلالِ اختصاصیِ همراهِ بسته‌بندی آماده و به‌تنهایی تزریق می‌شود. مصرفِ هم‌زمان با سایرِ فرآورده‌هایِ انعقادی، مانندِ کنسانتره‌هایِ کمپلکسِ پروترومبین، معمولاً توصیه نمی‌شود؛ زیرا می‌تواند خطرِ لخته‌شدنِ خون را بیشتر کند. در برخی موارد، فقط به تشخیصِ پزشکِ متخصص، همراه با داروهایِ ضدِفیبرینولیز (مانندِ ترانکسامیک‌اسید) برایِ کنترلِ بهترِ خونریزی‌هایِ مخاطی استفاده می‌شود. فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و فرآورده‌هایِ گیاهی‌ات را پیش از هر تزریق به پزشک و داروساز بگو.