کلوزاپین

کلوزاپین از گروهِ داروهای ضدروان‌پریشیِ نسلِ دوم (آتیپیک) است و در ردهٔ درمانیِ داروهای مؤثر بر دستگاهِ عصبی قرار می‌گیرد. این دارو با اثر بر گیرنده‌های متعددِ مغزی، به‌ویژه گیرنده‌های دوپامین و سروتونین، به کاهشِ توهم، هذیان و آشفتگیِ فکری کمک می‌کند. برخلافِ بیشترِ داروهای ضدروان‌پریشیِ دیگر، کلوزاپین معمولاً زمانی تجویز می‌شود که حداقل دو داروی دیگر برای بیمار مؤثر واقع نشده باشند؛ به همین دلیل آن را «دارویِ خطِ آخر» در اسکیزوفرنیِ مقاوم می‌نامند. به‌سببِ خطرِ کاهشِ شدیدِ گلبول‌های سفید، مصرفِ آن همیشه همراه با برنامهٔ آزمایشِ خونِ منظم و زیرِ نظرِ مستقیمِ روان‌پزشک انجام می‌شود.

کلوزاپین باید دقیقاً طبق نسخهٔ پزشک مصرف شود؛ دوز آن معمولاً به‌آرامی و طی چند هفته افزایش می‌یابد تا بدن فرصتِ سازگاری پیدا کند، پس هرگز خودسرانه مقدارِ مصرف را تغییر ندهید. این دارو را می‌توان همراه یا بدونِ غذا میل کرد، اما بهتر است هر روز در ساعتِ نسبتاً ثابتی مصرف شود تا سطح آن در بدن پایدار بماند. از قطع ناگهانی کلوزاپین بدونِ هماهنگی با پزشک جداً بپرهیزید، زیرا می‌تواند به بازگشتِ سریعِ علائم روانی یا نشانه‌هایی مانند تعریقِ زیاد و بی‌قراری منجر شود؛ هر تغییری، از جمله قطعِ دارو، باید تدریجی و زیرِ نظرِ پزشک باشد. اگر چند روزِ متوالی مصرفِ دارو فراموش شود، پیش از ازسرگیریِ آن حتماً باید با پزشک مشورت کرد، زیرا معمولاً لازم است دوباره از مقدارِ کم شروع شود.

کلوزاپین با برخی داروها و موادِ دیگر تداخلِ مهمی دارد. مصرفِ هم‌زمانِ آن با داروهایی که خود می‌توانند شمارشِ گلبول‌های سفید را کاهش دهند، خطرِ افتِ شدیدِ این گلبول‌ها را بیشتر می‌کند. الکل و سایرِ آرام‌بخش‌ها یا داروهای خواب‌آور می‌توانند خواب‌آلودگیِ ناشی از کلوزاپین را تشدید کنند. سیگار کشیدن نیز سرعتِ تجزیهٔ این دارو در بدن را تغییر می‌دهد؛ به همین دلیل شروع یا قطعِ ناگهانیِ سیگار در طولِ درمان می‌تواند غلظتِ دارو در خون را به‌طورِ چشمگیری جابه‌جا کند و باید حتماً به پزشک اطلاع داده شود. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایی را که مصرف می‌کنید، به پزشک و داروساز بگویید تا خطرِ هرگونه تداخل بررسی و کنترل شود.