بوپیواکائین

بوپیواکائین هیدروکلراید یک بی‌حس‌کنندهٔ موضعیِ آمیدی و طولانی‌اثر است که از دستهٔ داروهای مؤثر بر دستگاهِ عصبی به‌شمار می‌رود. این دارو با مسدودکردنِ کانال‌های سدیمِ غشای عصبی، انتقالِ پیامِ درد و سایرِ حس‌ها را در همان ناحیه‌ای که تزریق می‌شود، به‌طور موقت متوقف می‌کند. فرآوردهٔ تزریقیِ آن معمولاً با غلظتِ ۰٫۵ درصد عرضه می‌شود و بسته به نوعِ تزریق—زیرِ پوست، دورِ یک عصبِ مشخص، یا در فضای اپیدورال—سرعتِ شروع و مدتِ بی‌حسی تفاوت می‌کند. برخلافِ اغلبِ داروهای خوراکی، این دارو را فقط پزشک یا متخصصِ بیهوشی در بیمارستان یا مطبِ مجهز تزریق می‌کند و بیمار نقشی در انتخابِ نوع، محل یا مقدارِ تزریق ندارد.

بوپیواکائین را فقط پزشک یا متخصصِ بیهوشی، معمولاً در بیمارستان یا اتاقِ عمل، از راهِ تزریق زیرِ پوست، نزدیکِ یک عصب، یا در فضای اپیدورال/کودال تجویز و تزریق می‌کند؛ تعیینِ محل، غلظت و مقدارِ دقیقِ تزریق کاملاً بر عهدهٔ تیمِ درمانی است. پیش از تزریق معمولاً ضربانِ قلب و فشارِ خون کنترل می‌شود و ممکن است لازم باشد پیش از برخی اعمال مدتی ناشتا بمانید؛ این دستورها را دقیقاً رعایت کنید. پس از تزریق، بی‌حسی و گاهی ضعفِ عضلانیِ موقت در ناحیهٔ موردنظر طبیعی است و به‌تدریج و طبقِ نظرِ پزشک برطرف می‌شود؛ تا بازگشتِ کاملِ حس و قدرتِ عضلانی، از راه‌رفتنِ بدونِ کمک یا واردکردنِ فشار به عضوِ بی‌حس‌شده خودداری کنید تا از آسیبِ ناخواسته پیشگیری شود.

بوپیواکائین می‌تواند در کنارِ سایرِ بی‌حس‌کننده‌های موضعی یا داروهای ضدِ آریتمیِ قلبِ هم‌خانواده، اثرِ سمّیِ آن بر قلب را تشدید کند؛ مصرفِ هم‌زمان با داروهای آرام‌بخش یا خواب‌آور نیز ممکن است بی‌حالی و کاهشِ هوشیاری را بیشتر کند. به‌همین دلیل، پیش از هر تزریق، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و بی‌حس‌کننده‌هایی را که مصرف می‌کنید به پزشک و داروساز بگویید تا تداخل‌های احتمالی بررسی و مدیریت شود.