بتانکول کلراید

بتانکول کلراید یک دارویِ کولینرژیکِ مصنوعی از دستهٔ استرهای کولین است که با تقلید از عملکردِ استیل‌کولینِ طبیعیِ بدن، گیرنده‌های موسکارینی را در عضلهٔ صافِ مثانه و دستگاهِ گوارش تحریک می‌کند. برخلافِ استیل‌کولین، این دارو در برابرِ آنزیمِ کولین‌استراز مقاوم‌تر است، به همین دلیل اثرش پایدارتر و طولانی‌تر می‌ماند، در حالی که در دوزهای درمانی اثرِ آن بر قلب و عروق کمتر است. هدفِ اصلیِ این دارو تقویتِ انقباضِ عضلهٔ مثانه (دِترسور) برای بهبودِ تخلیهٔ ادرار در مواردی است که مثانه به‌درستی خالی نمی‌شود. از نظرِ داروشناسی، بتانکول یک پاراسمپاتومیمتیکِ مستقیم‌اثر (Direct-acting Parasympathomimetic) به شمار می‌آید. در ایران این دارو با نام‌های تجاریِ گوناگون از جمله مایوکولین-گلنوود، بتانکول، سیمپاکول و بلاتک و تنها در قالبِ قرص عرضه می‌شود.

بتانکول کلراید را معمولاً با معدهٔ خالی، یعنی حدودِ یک ساعت پیش یا دو ساعت پس از غذا، میل می‌کنند؛ زیرا مصرفِ همراه با غذا می‌تواند حالتِ تهوع را بیشتر کند. بهتر است دارو را هر بار در ساعت‌های مشخصی از شبانه‌روز و طبقِ برنامه‌ای که پزشک تعیین کرده مصرف کنید تا اثرِ آن یکنواخت بماند. مقدارِ مصرف و طولِ دورهٔ درمان کاملاً فردی است و فقط پزشک بر اساسِ شرایطِ شما آن را تعیین می‌کند؛ بدونِ هماهنگی با پزشک، مقدارِ مصرف را تغییر ندهید یا دارو را قطع نکنید. اگر پس از مدتی مصرف بهبودی حس نکردید یا عارضه‌ای آزاردهنده داشتید، موضوع را با پزشک یا داروسازِ خود در میان بگذارید.

پیش از مصرفِ بتانکول کلراید، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو. مصرفِ هم‌زمان با سایر داروهای کولینرژیک یا مهارکننده‌های کولین‌استراز می‌تواند اثراتِ کولینرژیکِ دارو را تشدید کند. در مقابل، داروهای آنتی‌کولینرژیک، مانندِ برخی داروهای ضداسپاسم یا آنتی‌هیستامین‌ها، اثرِ بتانکول را خنثی می‌کنند و معمولاً هم‌زمان با آن تجویز نمی‌شوند. مصرفِ هم‌زمان با داروهای مسدودکنندهٔ گانگلیونی (Ganglionic Blockers) نیز می‌تواند افتِ شدید و خطرناکِ فشارِ خون ایجاد کند، بنابراین هماهنگیِ کامل با پزشک و داروساز ضروری است.