آریپیپرازول

آریپیپرازول از خانوادهٔ داروهای ضدروان‌پریشیِ نسل دوم است که در ردهٔ درمانیِ دستگاهِ عصبی قرار می‌گیرد. برخلافِ بسیاری از داروهای این گروه، آریپیپرازول به‌جایِ مسدودکردنِ کاملِ گیرنده‌های دوپامین، فعالیتِ آن‌ها را تنظیم می‌کند؛ یعنی در نواحی‌ای از مغز که فعالیتِ دوپامین بیش‌ازحد است آن را کاهش، و در نواحی‌ای که کم است افزایش می‌دهد. این دارو همچنین بر گیرنده‌های سروتونین اثر می‌گذارد. هدفِ اصلیِ آن، بازگرداندنِ تعادلِ شیمیاییِ مغز و کاهشِ علائمی مانندِ توهم، هذیان، نوسانِ شدیدِ خلق و اختلال در تفکر است.

آریپیپرازول را می‌توان با یا بدونِ غذا مصرف کرد، اما بهتر است هر روز در یک ساعتِ مشخص مصرف شود تا سطحِ آن در بدن ثابت بماند. اثرِ کاملِ دارو معمولاً زمان می‌برد، بنابراین حتی اگر بهبودی احساس نشد یا حالِ بیمار خوب شد، نباید بدونِ مشورت با پزشک آن را قطع یا مقدارش را تغییر داد؛ قطعِ ناگهانی می‌تواند به بازگشتِ علائم بینجامد. شکل، مقدار و برنامهٔ دقیقِ مصرف را فقط پزشک یا داروسازِ معالج بر اساسِ شرایطِ فرد تعیین می‌کند.

آریپیپرازول عمدتاً در کبد و از طریقِ همان مسیرهای آنزیمی متابولیزه می‌شود که بسیاری از داروهای دیگر نیز از آن عبور می‌کنند؛ به همین دلیل برخی داروهای ضدقارچ، برخی ضدافسردگی‌ها و داروی ضدتشنجِ کاربامازپین می‌توانند غلظتِ آن را در خون به‌طورِ محسوس بالا یا پایین ببرند. مصرفِ هم‌زمان با الکل یا داروهای آرام‌بخش و خواب‌آور می‌تواند خواب‌آلودگی و کاهشِ هوشیاری را تشدید کند، و ترکیب با داروهای پایین‌آورندهٔ فشارِخون ممکن است افتِ فشار را بیشتر کند. به همین دلیل فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا خطرِ تداخل بررسی شود.