آرگاتروبان

آرگاتروبان دارویی ضدانعقاد از دستهٔ مهارکننده‌های مستقیمِ ترومبین است؛ برخلافِ هپارین، برای اثرگذاری به وجودِ آنتی‌ترومبینِ خون نیازی ندارد و مستقیماً به جایگاهِ فعالِ آنزیمِ ترومبین متصل می‌شود و از تشکیلِ لختهٔ فیبرین جلوگیری می‌کند. این دارو تنها به شکلِ تزریقِ وریدیِ پیوسته و در محیطِ بیمارستانی، معمولاً در بخشِ مراقبت‌های ویژه یا قلب، مصرف می‌شود و در ایران با نامِ تجاریِ «آرگاترا» نیز عرضه می‌شود. از آنجا که کبد این دارو را متابولیزه می‌کند، برخلافِ بسیاری از ضدانعقادهای دیگر، در بیمارانِ دچارِ نارساییِ کلیه نیز با احتیاطِ معمول قابلِ استفاده است.

آرگاتروبان را پزشک یا پرستار به‌صورتِ تزریقِ وریدیِ پیوسته (سرُم) و معمولاً در بخشِ ویژهٔ بیمارستان تجویز می‌کند؛ این دارو شکلِ خوراکی یا خانگی ندارد. سرعتِ تزریق و مدتِ درمان را پزشک بر اساسِ نتیجهٔ مکررِ آزمایشِ انعقادیِ خون تنظیم می‌کند، بنابراین ممکن است در طولِ درمان چند بار دوز تغییر کند؛ این تغییرات طبیعی و بخشی از روالِ درمان است. اگر قرار باشد درمان به داروی خوراکیِ ضدانعقاد مانندِ وارفارین تغییر کند، این جابه‌جایی با پروتکلِ ویژه و پایشِ دقیق‌تری انجام می‌شود. تمامِ زمان‌بندی و مدتِ درمان کاملاً بر عهدهٔ پزشکِ معالج است.

چون آرگاتروبان خود اثرِ ضدانعقادی دارد، مصرفِ هم‌زمانِ آن با هپارین، وارفارین، داروهای حل‌کنندهٔ لخته، آسپرین، کلوپیدوگرل و دیگر داروهای ضدپلاکت یا ضدالتهابِ غیراستروییدی می‌تواند خطرِ خونریزی را افزایش دهد. در بیمارانی که هم‌زمان به وارفارین نیز نیاز پیدا می‌کنند، آرگاتروبان می‌تواند نتیجهٔ آزمایشِ انعقادیِ خونِ مربوط به وارفارین را بالاتر از میزانِ واقعی نشان دهد، بنابراین پزشکان در این جابه‌جایی از روش‌های ویژه‌ای برای تفسیرِ درستِ نتیجه استفاده می‌کنند. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید تا هرگونه تداخلِ احتمالی زودتر شناسایی شود.