آموکساپین

آموکساپین از دستهٔ داروهای ضدافسردگیِ سه‌حلقه‌ای (Tricyclic Antidepressants) است و از نظرِ ساختاری به برخی داروهای ضدروان‌پریشی نزدیک است. این دارو با افزایشِ دسترسیِ دو ناقلِ عصبیِ نوراپی‌نفرین و سروتونین در مغز، و با اثری خفیف بر گیرنده‌های دوپامین، به‌تدریج خلق‌وخو را بهبود می‌بخشد. همین ویژگیِ دوگانه سبب شده که در برخی موارد افسردگیِ همراه با تنشِ روانیِ شدید نیز به کار رود. اثرِ کاملِ آن معمولاً بلافاصله ظاهر نمی‌شود و ممکن است چند هفته زمان ببرد. هدفِ اصلیِ درمان، کاهشِ نشانه‌های افسردگی و بازگرداندنِ عملکردِ روزمرهٔ فرد است.

این دارو به‌صورتِ قرصِ خوراکی است و معمولاً می‌توان آن را با یا بدون غذا مصرف کرد؛ در صورتِ ناراحتیِ معده، مصرف همراهِ غذا کمک‌کننده است. پزشک ممکن است در ابتدا مصرف را در چند نوبتِ روزانه تنظیم کند و سپس، به‌دلیلِ اثرِ خواب‌آورِ دارو، آن را به یک نوبتِ شبانه تغییر دهد؛ این تنظیم را فقط پزشک انجام می‌دهد. اثرِ ضدافسردگیِ کاملِ دارو معمولاً پس از چند هفته مصرفِ منظم پدیدار می‌شود، پس حتی اگر بهبودِ فوری احساس نکردید، دارو را بدونِ مشورت با پزشک قطع نکنید. قطعِ ناگهانی، به‌ویژه پس از مصرفِ طولانی‌مدت، می‌تواند نشانه‌هایی مانندِ تهوع، سردرد و بی‌قراری ایجاد کند؛ کاهشِ تدریجیِ دوز باید زیرِ نظرِ پزشک انجام شود. مقدار و زمان‌بندیِ دقیقِ مصرف را همیشه طبقِ نسخهٔ پزشک یا داروساز رعایت کنید.

آموکساپین با داروهای مهارکنندهٔ مونوآمین‌اکسیداز تداخلِ خطرناک دارد و مصرفِ هم‌زمان یا نزدیک به هم ممنوع است. ترکیب با دیگر داروهای سروتونرژیک، مانندِ برخی ضدافسردگی‌های دیگر، می‌تواند خطرِ سندرمِ سروتونین را افزایش دهد. مصرفِ هم‌زمان با الکل، آرام‌بخش‌ها، خواب‌آورها یا مسکن‌های اپیوییدی، خواب‌آلودگی و کاهشِ هوشیاری را تشدید می‌کند. داروهای آنتی‌کولینرژیک، مانندِ برخی داروهای سرماخوردگی یا آنتی‌هیستامین‌ها، نیز عوارضی مانندِ خشکیِ دهان و یبوستِ ناشی از آموکساپین را تشدید می‌کنند. فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ داروییِ مصرفی‌ات را به پزشک و داروساز بگو تا از تداخل‌های احتمالی جلوگیری شود.