سدیم گلیسروفسفات

سدیم گلیسروفسفاتِ بدونِ آب، نمکی معدنی از خانوادهٔ الکترولیت‌هاست و در ردهٔ داروهای خون و خون‌سازی، به‌طورِ دقیق‌تر افزودنی‌های محلولِ تزریقی، جای می‌گیرد. این ترکیب منبعی پایدار از فسفر (فسفات) و سدیم است که برخلافِ نمک‌های سادهٔ فسفات، احتمالِ کمتری برای رسوب‌کردن در کنارِ کلسیم دارد؛ به همین دلیل برای ترکیب‌کردن با سایرِ اجزایِ محلولِ تغذیهٔ وریدی ترجیح داده می‌شود. فسفر عنصری ضروری برای تولیدِ انرژیِ سلولی، سلامتِ استخوان و عملکردِ طبیعیِ سلول‌هاست و در بیمارانی که تغذیه‌شان به‌طورِ کامل از راهِ وریدی تأمین می‌شود، باید به‌همین شکلِ تزریقی جایگزین شود. این دارو صرفاً به‌عنوانِ افزودنی به کیسه‌های تغذیهٔ وریدی به‌کار می‌رود و هدفِ آن، حفظِ سطحِ طبیعیِ فسفر و سدیمِ خون در طولِ دورهٔ تغذیهٔ وریدی است.

این دارو هرگز به‌شکلِ خالص یا مستقیم تزریق نمی‌شود. کارکنانِ آموزش‌دیدهٔ بیمارستانی، در شرایطِ کاملاً استریل، مقدارِ تعیین‌شده توسطِ پزشک را به کیسهٔ تغذیهٔ وریدی می‌افزایند و سپس این محلول، معمولاً به‌صورتِ انفوزیونِ پیوسته و در طولِ شبانه‌روز، از راهِ وریدی و زیرِ نظرِ مستقیمِ پزشک و پرستار به بیمار تزریق می‌شود. مقدار، سرعتِ تزریق و مدتِ درمان کاملاً فردی است و بر پایهٔ نتیجهٔ آزمایش‌های خون (به‌ویژه سطحِ فسفر، کلسیم و سدیم)، عملکردِ کلیه و نیازِ تغذیه‌ایِ هر بیمار، توسطِ تیمِ درمان تعیین و در طولِ درمان تنظیم می‌شود. بیمار یا همراهانِ او دربارهٔ نوع، مقدار یا زمان‌بندیِ این دارو تصمیمی نمی‌گیرند و هر تغییری در نسخهٔ فردی، صرفاً بر اساسِ نظرِ پزشک انجام می‌شود.

چون این دارو همراه با سایرِ اجزایِ تغذیهٔ وریدی—از جمله محلول‌هایِ حاویِ کلسیم—در یک کیسه ترکیب می‌شود، توالی و شیوهٔ افزودنِ آن باید دقیقاً طبقِ استانداردهایِ داروسازیِ بالینی رعایت شود تا از رسوبِ کلسیم-فسفات در محلول جلوگیری شود؛ این کار برعهدهٔ داروسازِ بیمارستانی است. هم‌زمانی با سایرِ مکمل‌هایِ فسفات، کلسیم یا ویتامینِ دی نیز باید زیرِ نظرِ پزشک باشد تا از افزایشِ بیش‌ازحدِ فسفر یا کلسیمِ خون پیشگیری شود. همیشه فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هرگونه ناسازگاریِ احتمالی پیش از تزریق بررسی شود.