سلکسیپاگ

سلکسیپاگ داروی خوراکی است که در ردهٔ آگونیست‌های انتخابیِ گیرندهٔ پروستاسیکلین (IP receptor agonist) جای می‌گیرد و برای درمانِ فشارخونِ بالای شریانِ ریوی (PAH) به کار می‌رود. این دارو و متابولیتِ فعالِ آن با اتصال به گیرندهٔ پروستاسیکلین در دیوارهٔ رگ‌های ریوی، عضلهٔ صافِ این رگ‌ها را شل و آن‌ها را گشاد می‌کنند؛ همین اثر، فشارِ گردشِ خونِ ریوی را کم و بارِ کاریِ قلب را سبک‌تر می‌کند. هدفِ اصلیِ درمان با سلکسیپاگ، کُندکردنِ روندِ پیشرفتِ بیماری و کاهشِ نیاز به بستری‌شدن است، نه درمانِ قطعیِ فشارخونِ ریوی. این دارو معمولاً همراه با سایر داروهای اختصاصیِ فشارخونِ ریوی، یا در بیمارانی که تحملِ آن داروها را ندارند به‌تنهایی، تجویز می‌شود.

سلکسیپاگ به‌صورتِ قرصِ خوراکی و طبقِ برنامه‌ای منظم و در فواصلِ مساوی مصرف می‌شود که پزشک آن را مشخص می‌کند. خوردنِ دارو همراه با غذا، مثلاً یک وعدهٔ سبک، می‌تواند شدتِ برخی عوارضِ اولیه مانندِ سردرد یا ناراحتیِ گوارشی را کم‌تر کند. قرص باید کامل و بدونِ خردکردن یا جویدن بلعیده شود. دوزِ این دارو همیشه از مقدارِ بسیار کم آغاز و طیِ زمان، به‌آرامی و بر اساسِ تحملِ هر بیمار، زیرِ نظرِ پزشک افزایش می‌یابد؛ تغییرِ خودسرانهٔ دوز یا قطعِ ناگهانیِ دارو توصیه نمی‌شود. اگر مصرفِ دارو به هر دلیل چند روز قطع شود، ازسرگیریِ آن باید حتماً با هماهنگیِ پزشک انجام شود، چون معمولاً باید دوباره از مقدارِ کم‌تر شروع کرد.

مصرفِ هم‌زمانِ سلکسیپاگ با داروهایی که آنزیمِ کبدیِ مسئولِ تجزیهٔ آن را مهار یا تحریک می‌کنند، مانندِ برخی داروهای کاهندهٔ چربیِ خون یا آنتی‌بیوتیک‌های خاص، می‌تواند غلظتِ خونیِ دارو را به‌طورِ محسوسی بالا یا پایین ببرد. چون سلکسیپاگ از راهِ گشادکردنِ رگ‌ها اثر می‌کند، مصرفِ هم‌زمان با سایر داروهای کاهندهٔ فشارِ خون یا داروهای دیگرِ فشارخونِ ریوی می‌تواند افتِ فشارِ خون را بیشتر کند. این دارو بر عملکردِ پلاکت‌ها هم اثر می‌گذارد، پس هم‌زمانی با رقیق‌کننده‌های خون یا داروهای ضدِانعقاد می‌تواند خطرِ خونریزی را بالا ببرد. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هرگونه تداخلِ احتمالی بررسی شود.