ایکودکسترین

ایکودکسترین پلیمری قندی و بزرگ‌مولکول است که از نشاستهٔ ذرت گرفته می‌شود و در محلول‌های دیالیز صفاقی جایگزین گلوکز می‌شود. برخلاف محلول‌های گلوکزی معمول که به‌سرعت از پردهٔ صفاق جذب می‌شوند، این پلیمر به‌کندی جذب می‌شود و از راه فشار اسمزی کلوئیدی، برای مدتی طولانی مایع اضافی بدن را به داخل حفرهٔ صفاقی می‌کشد. به همین دلیل معمولاً برای طولانی‌ترین تبادل شبانه‌روز (برای نمونه در طول خواب شب یا یک بازهٔ طولانی روزانه) در بیماران دارای نارسایی کلیه که دیالیز صفاقی می‌شوند تجویز می‌شود. هدف اصلی آن، دفع مؤثرتر مایع اضافی بدن همراه با بار قندی کمتر نسبت به محلول‌های غلیظ گلوکزی است.

ایکودکسترین را نمی‌توان مثل قرص خورد یا مانند بسیاری از داروها به‌صورت تزریق وریدی مصرف کرد؛ این محلول فقط از راه کاتتر صفاقی و طی فرایند دیالیز، طبق برنامه‌ای که تیم نفرولوژی و پرستاران دیالیز صفاقی آموزش می‌دهند، وارد حفرهٔ شکمی می‌شود و معمولاً برای یکی از تبادل‌ها (طولانی‌ترین تبادل روز) استفاده می‌شود. پیش از هر بار مصرف، کیسه باید از نظر شفافیت، رنگ و سالم بودن بسته بررسی و با روش‌های خشک توصیه‌شده (نه مایکروویو) تا دمای بدن گرم شود، و رعایت کامل اصول استریل برای پیشگیری از عفونت صفاق ضروری است. تعداد، حجم یا زمان‌بندی تبادل‌ها را فقط طبق دستور پزشک تنظیم کنید و برنامهٔ دیالیز را خودسرانه تغییر ندهید یا قطع نکنید.

مهم‌ترین نکتهٔ مرتبط با ایکودکسترین، تداخل آن با برخی دستگاه‌ها و نوارهای سنجش قند خون است؛ متابولیت‌های این محلول می‌توانند در انواع خاصی از دستگاه‌های سنجش خانگی، عددی کاذب و بالاتر از میزان واقعی نشان دهند و همین موضوع می‌تواند افت واقعی قند خون را پنهان کند. به همین دلیل، بیماران دیابتی باید دستگاه سازگاری را که تیم درمان توصیه می‌کند به کار ببرند. همچنین در بیمارانی که انسولین یا داروهای پایین‌آورندهٔ قند خون مصرف می‌کنند، ممکن است تنظیم دوز آن داروها لازم شود. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هرگونه نیاز به تنظیم بررسی شود.